Short Fuse Αction Movie α λα ελληνικά

από τη Δήμητρα Μποφυλάτου

 Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Είδηση"

Στα γυρίσματα της ταινίας

  Μια  καταιγιστική Ελληνική ταινία δράσης με το όνομα Short fuse μου θύμισε κάτι από «Kill Bill» α λα ελληνικά και με έκανε να βγω από την αίθουσα με αισιόδοξη διάθεση. Ίσως γιατί αποδεικνύεται ότι ακόμη και στην εποχή της κρίσης η δημιουργικότητα ποτέ δεν πεθαίνει. Οι νέοι άνθρωποι με όραμα καταφέρνουν να υπερπηδήσουν τα εμπόδια, φτιάχνοντας τον δικό τους Δούρειο Ίππο και τελικά κάνουν το όνειρο τους πραγματικότητα.

  Δύο 27χρονοι  ταλαντούχοι σκηνοθέτες, ο Κώστας Σκύφτας  και ο Ανδρέας Λαμπρόπουλος, ενώ ήταν φοιτητές «ψαχνόντουσαν» να γυρίσουνε μια ελληνική ταινία δράσης στην Ελλάδα. Αν και το ταξίδι είχε Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες οι δυο πιτσιρικάδες, με όπλο το πείσμα τους, τα κατάφεραν  συγκεντρώνοντας μάλιστα και ένα cast από λαμπερούς πρωταγωνιστές. Ο Αποστόλης Τότσικας, ο  Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης,  ο Θοδωρής Αθερίδης, η  Ευγενία Δημητροπούλου, ο Τάσος Νούσιας,ο Νίκος Ορφανός,  ο Γιώργος Καραμίχος ο Μάνος Γαβράς και ο Νίκος Κουρής πρωταγωνιστούν σε ένα γρήγορο και ανατρεπτικό action thriller. Η σκηνοθεσία είναι φρενήρης, ενθουσιώδης κι εστιασμένη καθαρά στη δράση. Όσον αφορά το ρυθμό της ταινίας, είναι τόσο καλός, που σε κάνει να χάνεις την αίσθηση του χρόνου.

  Όπως εξομολογείται ο σκηνοθέτης  Κώστας Σκύφτας στην «Είδηση» το casting δεν ήταν εύκολη υπόθεση, όμως οι λαμπεροί πρωταγωνιστές πείστηκαν και δεν δίστασαν να τσαλακωθούν:  «Έπρεπε για αρχή να τους πείσουμε ότι αυτό που διαβάζουν στο σενάριο, που περιλαμβάνει πυροβολισμούς, εκρήξεις και σκηνές δράσης θα μπορούσε να γίνει και μάλιστα να γίνει ‘σωστά’ και αξιοπρεπώς. Για καλή μας τύχη μας εμπιστεύτηκαν , τόσο εμάς σαν νέους σκηνοθέτες όσο και τον παραγωγό μας Τέρρυ Ντούγκας.»

    Ο Άρης, που τον υποδύεται ο Αποστόλης Τότσικας είναι ένας νέος κοντά στα τριάντα , πρώην ασκούμενος δικηγόρος. Υστέρα από μια μεγάλη αποτυχία που τον σημάδεψε, βρισκόμενος πάντα στην σκιά του μεγαλοδικηγόρου πατέρα του  αναγκάζεται να εργαστεί ως courier για τα προς το ζην και μια μέρα, ενώ μεταφέρει  ένα δέμα  σε ένα εγκαταλελειμμένο αρχοντικό, δέχεται επίθεση. Όταν συνέρχεται, βρίσκεται ζωσμένος με εκρηκτικά, έναν μηχανισμό που μετράει αντίστροφα και ένα ακουστικό από το οποίο του μιλάει ένας μυστηριώδης άντρας.

  Αναγκασμένος να ακολουθήσει τις οδηγίες του, ο Άρης προσπαθεί να σώσει τη ζωή του ψάχνοντας το κατάλληλο κλειδί που θα απενεργοποιήσει τον μηχανισμό. Μέσα από αυτές τις δοκιμασίες θα αναθεωρήσει όσα γνωρίζει για το παρελθόν και τις επιλογές του και θα βρεθεί σε ένα μαραθώνιο επιβίωσης, μεταξύ της αστυνομίας, εγκληματιών και του χρόνου ο οποίος ολοένα λιγοστεύει.

Οι δημιουργοί Κώστας Σκύφτας και Ανδρέας Λαμπρόπουλος

  

Στην περίπτωση του “Short Fuse” ισχύει απόλυτα το  ρητό: «Οι παρέες γράφουν ιστορία». Το 2010 και το 2011, ο Ανδρέας Λαμπρόπουλος και ο Κώστας Σκύφτας συμμετείχαν με τις μικρού μήκους ταινίες τους στο Argo Film Festival που διοργανώνει ο Τέρι Ντούγκας.  Και τις δύο χρονιές βγήκαν νικητές και μάλιστα η ταινία τους «Dead on Time»  βραβεύτηκε σε φεστιβάλ στην Αθήνα, τη Δράμα, το Λονδίνο, την  Βαλτιμόρη και την Αυστραλία.

   Ο Πάρις Κασιδόκωστας και ο Τέρι Ντούγκας  αναγνώρισαν το ταλέντο τους και την ιδιαίτερη αισθητική τους και τους προσέγγισαν για να τους βοηθήσουν να γυρίσουν την πρώτη τους μεγάλου μήκους ταινία. Το 2013 ολοκληρώθηκε το σενάριο του «Short Fuse» και την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματά του.

 Όπως δηλώνει στην «Ε» ο Κώστας Σκύφτας το πρώτο «πείραμα» έδειξε πως υπάρχει χώρος για ταινίες δράσης στην Ελλάδα: «Βλέποντας ότι το ‘Short Fuse’ άρεσε στον κόσμο, καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει το κοινό για τέτοιες ταινίες στην Ελλάδα και θα θέλαμε να ανακαλύψουμε και άλλα είδη με μελλοντικές μεγάλου μήκους ταινίες που θα θέλαμε να δούμε και οι ίδιοι σαν θεατές στη χώρα μας» .

   To πιο ελπιδοφόρο σύμφωνα με τον ίδιο είναι ότι το τελευταίο διάστημα έχει δημιουργηθεί ένα ρεύμα από action movies κάτι που αποδεικνύει πως η δημιουργικότητα δεν γνωρίζει σύνορα: «Είμαστε πολύ χαρούμενοι που καταφέραμε και κάναμε το είδος ταινίας που θέλαμε και που υπάρχουν τα τελευταία χρόνια αντίστοιχες προσπάθειες από σκηνοθέτες που ακολουθούν αυτό το ρεύμα στην Ελλάδα με αντίστοιχης θεματολογίας ταινίες όπως το Τετάρτη 04:45’ του Αλέξη Αλεξίου και το ‘Republic’ του Δημήτρη Τζέτζα.»

    Τα γυρίσματα του Short Fuse έγιναν σε διάφορα μέρη της Αττικής και τη μουσική της υπογράφει ο Γιώργος Καλλής. Ο 25χρονος Κωνσταντίνος Μουτσινάς, πτυχιούχος ηλεκτρολόγος μηχανικός, συνυπογράφει το σενάριο και την παραγωγή, ενώ ο  Ανδρέας Λαμπρόπουλος, με σπουδές στο Τμήμα Επιστήμης των Υλικών στην Πάτρα συνυπογράφει την σκηνοθεσία και τη φωτογραφία.

 

«Short Fuse»

Σκηνοθεσία: Ανδρέας Λαμπρόπουλος, Κώστας Σκύφτας
Σενάριο: Κωνσταντίνος Μουτσινάς, Κώστας Σκύφτας
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ανδρέας Λαμπρόπουλος
Μοντάζ: Ανδρέας Λαμπρόπουλος, Κώστας Φασούλας
Μουσική: Γιώργος Καλλής

Μια παραγωγή των Πάρη Κασιδόκωστα-Λάτση, Τέρι Ντούγκας και Κωνσταντίνου Μουτσινά

Πρωταγωνιστούν: Απόστολος Τότσικας, Ευγενία Δημητροπούλου, Τάσος Νούσιας, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Θοδωρής Αθερίδης, Νίκος Ορφανός, Μάνος Γαβράς, Νίκος Κουρής, Ειρήνη Μπαλτά, Γιώργος Ρουστέμης, Γιώργος Καραμίχος

SEE YOU LIZ ...

H Ελίζαμπεθ Τέιλορ πέθανε σήμερα το πρωί στο Λος Άντζελες. Η διάσημη ηθοποιός τις τελευταίες μέρες νοσηλευόταν στην κλινική «Cedars-Sinai Medical Center», καθώς έπασχε από καρδιακή ανεπάρκεια. Θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς της εποχής της ενώ έχει κερδίσει δύο φορές βραβείο Όσκαρ για τις ταινίες «Butterfield 8» και «Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;»

Η κηδεία της θα γίνει στο Westwood Village Memorial Park του Λος Άντζελες, όπου έχουν κηδευτεί αρκετοί διάσημοι καλλιτέχνες, όπως η Μέριλιν Μονρόε και ο Τρούμαν Καπότε.

ΠΗΓΗ:WWW.YUPI.GR

Sir Anthony Hopkins Ένας Σερ να μας σώσει!

Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Μπουγάς, αναδημοσίευση απο το «Glam»

Σε ένα ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, ο Αντονι Χόπκινς αποτελεί την καλύτερη επιλογή για το καινούργιο μεταφυσικό θρίλερ του πολυβραβευμένου Σουηδού κινηματογραφιστή Μίκαελ Χάφστρομ. Με την «Τελετή» έρχεται σίγουρα να… ξορκίσει το κακό σινεμά.

Είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς που έβγαλε τις τελευταίες 4 δεκαετίες η κινηματογραφική βιομηχανία. Αρνούμενος να παίξει το παιχνίδι της σόουμπιζ κι αποφεύγοντας τα σκάνδαλα όπως ο διάβολος το λιβάνι (σε σχέση με την τελευταία του ταινία, τυχαίο δεν νομίζω;), ο Ουαλός ηθοποιός που έφερε το βρετανικό πνεύμα και την υποκριτική του μαεστρία στον αμερικανικό κινηματογραφικό, είδε την καριέρα του να απογειώνεται υποδυόμενος τον περιβόητο Δρ. Χάνιμπαλ Λέκτερ στη «Σιωπή των αμνών» το 1991. Η ατάκα «Hello Clarice» έχει μείνει κλασική, ο ρόλος αυτός του χάρισε το πρώτο του βραβείο Όσκαρ και δύο χρόνια αργότερα ο τίτλος του Σερ δια χειρός της βασίλισσας Ελισάβετ τον περίμενε στο παλάτι του Μπάκιγχαμ.

Ακόμη περισσότεροι καλοί ρόλοι ακολούθησαν σε ταινίες όπως «Τα απομεινάρια μιας μέρας», το «Νίξον», το «Amistad», το «Proof» και φυσικά τα sequels του «Χάνιμπαλ».

Στα 73 του χρόνια κι ενώ ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει στην κινηματογραφική μεταφορά του υπερήρωα «Θορ» σε σκηνοθεσία του Κένεθ Μπράνα, ο Χόπκινς αναλαμβάνει ρόλο ιερέα-εξορκιστή στην «Τελετή». Ξεχάστε τον Father Karras του «Εξορκιστή». Έρχεται ο Father Lucas!

Μιλήστε μας για τον Πατέρα Λούκας, τον χαρακτήρα που υποδύεστε στην «Τελετή».

Κατοικεί στη Ρώμη. Ζει στο Πρεσβυτέριο, είναι Ιησουίτης κι ένας πολύ έμπειρος εξορκιστής. Κι ο Πατέρας Ξαβιέ, τον οποίο υποδύεται ο Τσιάραν Χιντς, στέλνει αυτόν το νεαρό ιερέα, τον Μάικλ Κόβακ, ο οποίος παρακολουθεί μία σχολή για τον εξορκισμό στο Βατικανό με μία διάθεση για ανανέωση. Μου λέει μάλιστα «ξέρεις, θα ‘χει πολύ ενδιαφέρον», αλλά ο νεαρός άντρας δεν έχει ιδέα για αυτό που πρόκειται να του συμβεί, γιατί έχει να κάνει με… όχι ακριβώς τρελό, αλλά έναν άντρα που είναι οξύθυμος κι ανυπόμονος.

Πείτε μας λίγα λόγια για το στόρι της ταινίας

Πρόκειται για έναν άντρα που θα ζήσει την εμπειρία του εξορκισμού με τον Πατέρα Λούκας, τον οποίο υποδύομαι εγώ, κι έχει τις αμφιβολίες του μέχρι να πειστεί.

Τι ακριβώς είναι «Η τελετή»;

Είναι μία ταινία βασισμένη στην πραγματικότητα. Υπάρχουν πολλά βιβλία εκτός από αυτό στο οποίο είναι στηριγμένο το φιλμ (σ.σ. το βιβλίο «Η Τελετή» του Matt Baglio) το ένα από τον Scott Peck, για τους εξορκισμούς και τη φύση του κακού. Νομίζω πώς λέγεται «People of the lie». Μετά κι ο Malachi Martin γράφει για τους εξορκισμούς. Αλλά αυτό… νομίζω είναι, για την ακρίβεια δεν ήξερα την ιστορία, μέχρι που διάβασα το σενάριο κι άκουσα ότι ο προηγούμενος Πάπας, ο Ιωάννης Παύλος B’, που έβγαλε διάταγμα για να μαζέψει όσους ήθελαν να σπουδάσουν εξορκισμό. Προφανώς ο Πάπας πίστευε ότι υπήρχε εκδήλωση του διαβόλου.

Πώς ήταν η γνωριμία σας με τον νεαρό συμπρωταγωνιστή σας, τον Κόλιν Ο’ Ντόνογκιου;

Έστειλε μέσω της ατζέντισάς του στους παραγωγούς ένα βίντεο για να δουν αυτόν το νεαρό ηθοποιό. Είδαν το βίντεο κι είπαν «ναι». Μετά επειδή ήθελαν να είναι σίγουροι, ήθελαν να κάνουν ένα ακόμη screen test, ουσιαστικά να διαβάσει λίγο από το σενάριο μπροστά στην κάμερα. Έτσι τον συνάντησα ένα απόγευμα σε ένα ξενοδοχείο στη Σάντα Μόνικα. Ήταν αρκετά ανεπίσημο, ήταν πιο δύσκολο από ότι γίνονται συνήθως τα screen tests, αλλά είχα το σενάριο στα χέρια μου γιατί δεν είχα μάθει ακόμη τα λόγια μου, αφού μόλις το ‘χα πάρει στα χέρια μου. Ήθελαν απλά να τον δουν στην κάμερα. Ήθελαν να ‘ναι απόλυτα σίγουροι ότι κάνει για το ρόλο. Κι ο Μίκαελ Χάφστρομ, ο σκηνοθέτης, το ήθελε πολύ για το ρόλο, έτσι τους έδειξε το screen test κι είπαν «αυτός είναι»!

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη Μίκαελ Χάφστρομ

Είναι πολύ χαμηλών τόνων. Δεν υπερβάλλει και νομίζω πώς, το λέω πολύ συνειδητά αυτό, χωρίς να είναι εναντίον της βιομηχανίας του Χόλιγουντ ή κάτι τέτοιο, δεν του αρέσει να κάνει χολιγουντιανές ταινίες. Θέλει να κάνει πολύ πιο ρεαλιστικές ταινίες. Νομίζω πώς μία από τις επιρροές του, το ‘χει παραδεχτεί κι ο ίδιος άλλωστε, είναι η ταινία το «Μωρό της Ρόζμαρι» του Πολάνσκι. Να την κάνει πολύ πιο αληθινή υπό το φως του ήλιο, το φώς της μέρας όπου τα πάντα φαίνονται φυσιολογικά. Μόνο που κάτω από αυτή τη ομαλότητα συμβαίνει κάτι πραγματικά τρομακτικό.

BOX:

Λίγα λόγια για τον Κόλιν Ο’ Ντόνογκιου

·      Είναι 30 ετών κι έχει γεννηθεί στην Ιρλανδία

·      Στην «Τελετή» κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο

·      Έχει παίξει στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά εποχής «The Tudors».

·      Ξεκίνησε την καριέρα του το 2002 πρωταγωνιστώντας σε σίριαλ της ιρλανδικής τηλεόρασης.

·      Δήλωσε πώς το δέος που αισθάνθηκε όταν συνάντησε τον Χόπκινς για πρώτη φορά του πέρασε μέσα σε ένα δευτερόλεπτο.

Η ταινία «Η Τελετή» κυκλοφορεί στις κινηματογραφικές αίθουσες από τη Village Films

Γιώργος Λάνθιμος: Ο σκηνοθέτης του Οσκαρικού 'Κυνόδοντα' μιλά στον Θ. Κουτσογιαννόπουλο

"Σε όσο περισσότερες χώρες ταξιδεύω με την ταινία, γίνομαι και πιο περίεργος με την ανταπόκριση του Κυνόδοντα στην Ελλάδα. Στην Ισλανδία που προβλήθηκε σε πολύ σύγχρονο και νεανικό κοινό, οι θεατές φάνηκαν να έχουν αποδεχθεί την ουσία της ταινίας και δεν ρωτούσαν πώς και γιατί. Υπάρχουν κοινές ερωτήσεις, αλλά και διαφορετικότητα από χώρα σε χώρα.

Όσοι έχουν δει την ταινία στο εξωτερικό δεν αναρωτιούνται αναγκαστικά αν είναι ελληνική η οικογένεια. Δεν υπάρχει το φολκλόρ, αλλά είναι ελληνική η γλώσσα, το τοπίο, ο ήλιος, οι άνθρωποι που παίζουν. Στην Αμερική με ρωτούν αν έχει σχέση με το home schooling. Προσπαθούν όλοι να τη συνδέσουν με πράγματα που γνωρίζουν εκ των προτέρων, που είναι και το ιδανικό νομίζω.

Μακάρι ο καθένας να αναρωτηθεί ό,τι νομίζει ανάλογα με την εμπειρία, τη γνώση, τη μόρφωση και τη συναισθηματική κατάσταση που βρίσκεται. Η ταινία ξεκίνησε σαν ιδέα· οk, η οικογένεια, αν θ' αλλάξει στο μέλλον, αν τελικά οι οικογένειες διαλύονται και τα παιδιά μένουν μόνα τους. Βλέποντας φίλους να παντρεύονται και να κάνουν παιδιά, και όντας έξω από αυτήν τη διαδικασία, συζητούσαμε για την άποψή τους, πώς και το αποφασίζουν με δεδομένο ότι τα πράγματα δεν πάνε και πολύ καλά επί του θέματος. Παρατηρούσα πως το έπαιρναν πολύ σοβαρά και γίνονταν επιθετικοί, ένιωθαν την αμφισβήτηση για την οικογένεια που θα έχτιζαν.

Από εκεί πήρα την ιδέα, πώς γίνεται ένας άνθρωπος που θέλει να διατηρήσει τον θεσμό, ο πατέρας δηλαδή, και να τον κρατήσει άθικτο σε μια εποχή που όλο αυτό διαλύεται και τείνει να γίνει είδος προς εξαφάνιση. Δεν έχει και τόση σημασία το πότε το αποφάσισε, αν είναι τώρα ή πριν από 20 χρόνια. Πολλοί με ρωτούν αν η ταινία είναι επιστημονικής φαντασίας, κάτι το οποίο σκέφτηκα να κάνω αρχικά. Δεν είναι σημαντικό αυτό. Δανείζομαι πολλά κλισέ της ελληνικής κοινωνίας που είναι παλιά, όπως την αντίληψη ότι τα παιδιά μένουν στο σπίτι μέχρι να μεγαλώσουν αρκετά και υποστηρίζονται οικονομικά από τους γονείς ή όταν ο πατέρας φέρνει την κοπέλα για να γαμήσει ο γιος, ενώ δεν σκέφτεται το ίδιο για τα κορίτσια του.

Προσπαθώ να κάνω τις ταινίες ανοιχτές. Δεν θέλω να στα δείξω στη μούρη ή να σου πω πως αυτό είναι καλό ή το άλλο είναι κακό. Αποφεύγω να διαμορφώσω τις αντιλήψεις και τις απόψεις των θεατών. Δεν μ' ενδιαφέρει το κίνητρο του πατέρα στην ταινία, άσε που το θεωρώ προφανές. Αν δεν είναι καθαρό σε κάποιον, δεν με απασχολεί. Με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Το πώς έφτασαν οι χαρακτήρες ως εκεί, ποια είναι τα βιώματά τους είναι μια άλλη ταινία.

Ξεκινάω μια ταινία από την αναρώτηση για πράγματα, για την κατάσταση του ήρωα, τη συνθήκη, και αφού λύσω τι είναι αυτό που με απασχολεί και φτιάξω μια ιστορία, μετά έρχονται η φόρμα και η εικαστική πλευρά. Ωστόσο, δεν ξεκινάω ποτέ από το εικαστικό, δεν ξέρω πώς θα είναι η φόρμα της ταινίας που πρόκειται να γυρίσω. Πρώτα ιδέα, σενάριο, άνθρωποι με τους οποίους κάνω πρόβα και αυτοσχεδιασμό και κάπου εκεί έρχεται η φόρμα.

Η αλήθεια είναι πως με ενδιαφέρουν περισσότερο η αρχιτεκτονική και η φωτογραφία παρά το σινεμά των άλλων. Υποσυνείδητα είναι όλα αυτά. Βρίσκω ενδιαφέρουσα την Ελλάδα με τον φριχτό αρχιτεκτονικό της τρόπο. Κινηματογραφικά κατάγομαι περισσότερο από τον Μπρεσόν και τον Κασαβέτη και τον Αντονιόνι.

Συνεχίζω να το ψάχνω, δεν αισθάνομαι πως με τον Κυνόδοντα βρήκα κάτι συγκεκριμένο που θα επαναλάβω. Δεν κλειδώνω σε ένα σινεμά που θέλω να κάνω μόνο έτσι από δω και πέρα.

Μετά την Κινέττα και τον Κυνόδοντα και την ενασχόλησή μου με τη διαφήμιση για βιοποριστικούς λόγους, σαφώς και με ενδιαφέρει να κάνω ταινία στο εξωτερικό, δεν μπορώ να αγνοήσω την ευκαιρία που μου δίνεται να κάνω πράγματα αλλού με καλύτερες συνθήκες. Αλλά πάντα κρατώντας και το κομμάτι να κάνω και τα δικά μου πράγματα, πιθανότατα στην Ελλάδα ή την Ευρώπη, διατηρώντας τον έλεγχο. Υπάρχει ένα buzz και διάφορες προτάσεις για την Αμερική, αλλά είναι ακόμη πρόωρο. Το θέμα είναι να διαφυλάξω αυτό που θέλω να κάνω και να μην παρασυρθώ. Ακόμη και στην Ευρώπη είναι εύκολο να χάσεις τον έλεγχο. Σημασία έχει να γίνεται πιο αξιοπρεπώς η δουλειά από ό,τι τώρα, που φτύνουμε αίμα. Θέλω να πω πως θα μου άρεσε να κάνω και μια εμπορική ταινία που φυσικά θα με ενδιέφερε, αλλιώς δεν έχει νόημα, αν δεν βάλεις και την προσωπικότητά σου μέσα. Κάνω και 10 διαφημιστικά αντί να χάσω τον χρόνο μου με κάτι που δεν μου λέει τίποτε, δεν έχω πρόβλημα.

Οι Έλληνες σκηνοθέτες που μου αρέσουν είναι ο Δαμιανός και ο Παπατάκης. Όταν είδα τους Βοσκούς της Συμφοράς, είχα μείνει κανονικά, δεν πίστευα πως υπήρχε τέτοια ταινία που να βγήκε από τη χώρα μας και τόσα χρόνια πριν. Η Ευδοκία και το Μέχρι το πλοίο είναι αριστουργήματα του παγκόσμιου σινεμά, όχι μόνο του ελληνικού.

Παρακολουθώντας την πρόσφατη ταινία του Μπρινό Ντιμόν, ένιωσα πως βλέπω σινεμά κανονικά μετά από πολλά χρόνια. Επίσης, είδα την τελευταία του Χάρμονι Κορίν και είπα τι μαλακίες κάθομαι και κάνω! Με το τίποτε την έκανε, με VHS, είχε βγει στον δρόμο στο Νάσβιλ και τραβούσε, χωρίς σενάριο, ντυμένοι γέροι και βανδαλίζουν και την πόλη... σε κάνει και αισθάνεσαι άσχημα, σαν μαλάκας!

Αισθητικά, μου αρέσουν πολύ τα '50s και τα '60s, τότε που ήταν πολύ ωραίοι οι άνθρωποι. Δεν ξέρω αν πραγματικά θα άντεχα να ζήσω τότε, τη σκέφτομαι νοσταλγικά την εποχή εκείνη, εξιδανικευμένη.

http://www.lifo.gr/now/news/1420?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

Αγριο παρασκήνιο πίσω από τις Χρυσές Σφαίρες

 Αμφιλεγόμενες πρακτικές της ένωσης των ξένων ανταποκριτών του Χόλιγουντ για ταινίες που κέρδισαν μια θέση στις υποψηφιότητες

Του Παναγιωτη Παναγοπουλου Kathimerini.gr
Στην πιο ζωντανή περίοδο για τα κινηματογραφικά βραβεία, από τις αρχές Δεκεμβρίου μέχρι και το τέλος Φεβρουαρίου, που απονέμονται τα Οσκαρ, τα κορυφαία βραβεία της σεζόν, το ενδιαφέρον αυτή τη χρονιά είναι εξαιρετικά περιορισμένο. Οχι γιατί δεν υπάρχουν καλές ταινίες. 

  Είναι αρκετές, τουλάχιστον δέκα, σύμφωνα με τη λίστα που ανακοίνωσε το American Film Institute και που στο μεγαλύτερο μέρος της, αν όχι απόλυτα, αναμένεται να συμπίπτει με τη δεκάδα στις υποψηφιότητες καλύτερης ταινίας στα Οσκαρ. Το περιορισμένο ενδιαφέρον του κοινού οφείλεται στο γεγονός ότι για ακόμη μια χρονιά οι ταινίες που φτάνουν στα βραβεία ή, έστω, στις υποψηφιότητες κατά κανόνα δεν είναι μεγάλες εμπορικές επιτυχίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πρόσφατη δημοσκόπηση, περίπου το 70% των ερωτηθέντων δεν θυμόταν ότι το «Hurt Locker» κέρδισε την περασμένη χρονιά το Οσκαρ καλύτερης ταινίας. Από την άλλη πλευρά και η αξιοπιστία των βραβείων αμφισβητείται, ειδικά όταν πρόκειται για διακρίσεις συντεχνιών όπως οι Χρυσές Σφαίρες.
Κλειστή ομάδα
Η ένωση των ξένων ανταποκριτών του Χόλιγουντ, που απονέμει τις Χρυσές Σφαίρες, είναι μια μικρή και κλειστή ομάδα 85 ατόμων, κυρίως μεγάλης ηλικίας, με σχέσεις εξάρτησης με τα στούντιο. Αυτή τη χρονιά, που η ένωση ανακοίνωσε τις υποψηφιότητές της στις κατηγορίες δράματος («Μαύρος κύκνος», «The Fighter», «Inception», «The Social Network», «Ο λόγος του βασιλιά») και κωμωδίας / μιούζικαλ («Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», «Τα παιδιά είναι εντάξει», «Red», «Burlesque», «Ο τουρίστας»), έχει ξεσπάσει ένα μικρό σκάνδαλο για το πώς επιλέγονται οι ταινίες στις συγκεκριμένες κατηγορίες.

Το ζήτημα αφορά ειδικά δύο ταινίες, τον «Τουρίστα» με τον Τζόνι Ντεπ και την Αντζελίνα Τζολί, μια περιπέτεια δράσης που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί κωμωδία ή έστω και κομεντί και το «Burlesque» με τη Σερ και την Κριστίνα Αγκιλέρα, το οποίο τουλάχιστον είναι μιούζικαλ.

   Η ένωση των ξένων ανταποκριτών έχει βρεθεί στο στόχαστρο επειδή πρόκειται για δύο ταινίες με υψηλό μέσο όρο αρνητικών κριτικών. Οπως αναφέρει ο «Independent», το «Burlesque» είχε θετικές γνώμες στο 38% των κριτικών, ενώ ο «Τουρίστας» συγκέντρωσε κατά 79% αρνητικές κριτικές. Επιπλέον και οι δύο ταινίες έχουν εξαιρετικά μέτρια πορεία στα ταμεία. Πώς λοιπόν βρέθηκαν στις υποψηφιότητες καλύτερης ταινίας;

Για τον «Τουρίστα» η εξήγηση είναι αρκετά απλή. Τα μέλη της ένωσης αγαπούν τους σταρ. Και η ταινία που σκηνοθέτησε ο Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμπεργκ, ο δημιουργός της «Ζωής των άλλων» στην πρώτη του αμερικανική παραγωγή, έχει δύο από τους μεγαλύτερους και πιο αγαπητούς σταρ. Τι κι αν ο Τζόνι Ντεπ πήρε μερικές από τις μετριότερες κριτικές της καριέρας του για τις ερμηνείες του στον «Τουρίστα» και στην «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων»; 
  Είναι υποψήφιος και για τις δύο ταινίες. Η Αντζελίνα Τζολί, από την άλλη πλευρά, αντέδρασε γελώντας όταν έμαθε ότι είναι υποψήφια στην κατηγορία του κωμικού ρόλου. Στη συνέχεια δήλωσε ότι γελούσε επειδή είναι για πρώτη φορά υποψήφια στη συγκεκριμένη κατηγορία και της φάνηκε κάτι καινούργιο και διασκεδαστικό.

Οι υποψηφιότητες του «Burlesque» συνδέονται με περισσότερο αμφιλεγόμενες πρακτικές. Λογικά θα ήταν αναμενόμενο μια ταινία με πρωταγωνίστριες τη Σερ και την Κριστίνα Αγκιλέρα να είναι από τα φαβορί στην κατηγορία κωμωδίας / μιούζικαλ. Ομως οι κριτικές την κατακρεούργησαν, τονίζοντας ότι το χειρότερο είναι ότι δεν πρόκειται καν για μια πολύ κακή αλλά διασκεδαστική ταινία, αλλά για ένα αδιάφορο μιούζικαλ.
Ωστόσο, η ταινία διεκδικεί βραβείο καλύτερης ταινίας και έχει και άλλες δύο υποψηφιότητες στην κατηγορία τραγουδιού.
  Πώς; Η Sony, το στούντιο παραγωγής της ταινίας, πήρε όλα τα μέλη της ένωσης σε ένα πληρωμένο ταξίδι στο Λας Βέγκας προκειμένου να συναντήσουν τη Σερ. Το πρόγραμμα περιελάμβανε μια ιδιωτική συναυλία από τη σταρ. Λίγο μετά, να και οι υποψηφιότητες. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα μέλη της ένωσης συνδέονται με αμφιλεγόμενες πρακτικές προώθησης, όπως μπορεί να ειπωθεί κομψά η δωροδοκία. Το 1999, η Σάρον Στόουν έκανε δώρο από ένα χρυσό ρολόι σε όλα τα μέλη της ένωσης -φυσικά ήταν υποψήφια, χωρίς όμως να κερδίσει-, ενώ το 1981 η Πία Ζαντόρα -αν τη θυμάται πια κανείς-, την οποία οι πάντες αντιμετώπιζαν σαν ανέκδοτο, βρέθηκε και αυτή υποψήφια. Λίγο πριν, ο πάμπλουτος ηλικιωμένος σύζυγός της και παραγωγός των ταινιών της είχε πληρώσει όλα τα έξοδα για ακόμη ένα Σαββατοκύριακο των μελών της Ενωσης στο Λας Βέγκας.

Αλλο τα Οσκαρ

Με αυτές τις πρακτικές, ίσως να μην είναι δύσκολο να κερδίσει κανείς μια Χρυσή Σφαίρα, έστω μια υποψηφιότητα, που αυτομάτως ανεβάζει το κύρος των υποψηφίων, αφού θεωρείται το δεύτερο πιο αξιόλογο κινηματογραφικό βραβείο. Οχι εξαιτίας του κύρους των μελών της ένωσης, αλλά επειδή το πάρτι στο ξενοδοχείο Beverly Hilton καταφέρνει να συγκεντρώνει ελάχιστα λιγότερους σταρ από εκείνους που πηγαίνουν στα Οσκαρ. Για να μην τα ισοπεδώνουμε όμως όλα, τα Οσκαρ είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Αν λίγες δεκάδες «επηρεάζονται» εύκολα στις Χρυσές Σφαίρες, η Ακαδημία που απονέμει τα Οσκαρ αποτελείται από 6.000 επαγγελματίες του κινηματογράφου και δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση για τη διαφάνεια της διαδικασίας ψηφοφορίας.
Οι υποψηφιότητες θα ανακοινωθούν στις 25 Ιανουαρίου και η απονομή θα γίνει στις 27 Φεβρουαρίου, με παρουσιαστές την Αν Χάθαγουεϊ και τον Τζέιμς Φράνκο. Οι ταινίες που θα διεκδικήσουν το Οσκαρ καλύτερης παραγωγής δεν αναμένεται να διαφέρουν πολύ από τη δεκάδα που ανακοίνωσε πρόσφατα το AFI και περιλαμβάνει τον «Μαύρο κύκνο», το «The Fighter», το «Inception», το «Τα παιδιά είναι εντάξει», τις «127 Ωρες», το «The Social Network», το «Toy Story 3», το «True Grit» και το «Winter's Bone»

H Λέα Σεϊντού "πεθαίνει" για Ράσελ Κρόου.

repost: www.golema.gr

Πολλά υποσχόμενη και με αρκετές επιτυχίες στο ενεργητικό της παρά το νεαρό της ηλικίας της εμφανίζεται η ηθοποιός Λέα Σειντού στην νέα ταινία του Γούντι Άλεν.

Η 25χρονη γαλλίδα ηθοποιός Λέα Σεϊντού που θα πρωταγωνιστήσει στη νέα ταινία του Γούντι Άλεν «Midnight in Paris» εξέφρασε ανοιχτά το θαυμασμό της για τον Ράσελ Κρόου με τον οποίο είχαν συνεργαστεί στην ταινία «Ρομπέν των δασών».

Η νεαρή ηθοποιός παρ' όλο που προέρχεται από καλλιτεχνική οικογένεια, ξεκίνησε μόνη της τα πρώτα της βήματα χωρίς τη βοήθεια κανενός και τα κατάφερε δίχως να υπολογίζει όσους αμφισβητούσαν το ταλέντο της.

Ενδεικτικά, το 2009 είχε υποψηφιότητα για το βραβείο Σεζάρ με τη συμμετοχή της στην ταινία «Beautiful Person» ενώ την επέλεξε και ο Κουέντιν Ταραντίνο για την ταινία «Inglorious Basterds».

Στην ταινία του Γούντι Άλεν μάλιστα που έχει γυριστεί στο Παρίσι πρωταγωνιστεί και η Κάρλα Μπρούνι, με την οποία η Λέα έχει συγγενικές σχέσεις.

Όνομα:Αλέξης,ετών:15,σκηνή:1,πλάνο:8,clack!

από την Έλλη Κωνσταντουδάκη (zougla.gr)

Στην τελική ευθεία βρίσκονται οι διαδικασίες για την ταινία, «December Riots» ή οι «Μαχητές του Δεκέμβρη», η οποία σχετίζεται με τα όσα συνέβησαν μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Ο Δημήτρης Βόρρης ο σκηνοθέτης και παραγωγός της ταινίας, ήρθε στην Αθήνα και πριν από λίγες ημέρες ολοκληρώθηκαν οι πρόβες και ξεκινούν τα γυρίσματα, που θα γίνουν εδώ και στο Λος Άντζελες.
 Δεν θα γίνει αναπαράσταση του τραγικού θανάτου του νεαρού παίζοντας το ρόλο του θύματος κάποιος ηθοποιός.

«Δεν θα μιμηθεί κάποιος τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Στην ταινία θα χρησιμοποιηθεί αυθεντικό υλικό. Δηλαδή έχουμε πάρει βιντεοσκοπημένο υλικό από την οικογένεια, σχεδόν όλη τη δικογραφία, στην οποία περιλαμβάνονται πολλές φωτογραφίες, περίπου 400, και στην ταινία θα ακούγεται η γνήσια φωνή του Αλέξη», δήλωσε στο zougla.gr, o κ. Βόρρης. 

«Η ταινία βασίζεται στο πραγματικό γεγονός. Όλα είναι πραγματικότητα. Όπως όλοι μας, ήμουν εξαγριωμένος. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν μπορούσαν να εξηγήσουν αυτό το φαινόμενο. Πως παιδιά από πλούσια προάστια ενώθηκαν με απλούς εργαζόμενους και μετανάστες και ξεσηκώθηκαν. Πως ανακατεύτηκαν μαζί τους μυστικοί πράκτορες και προπαγανδιστές για να διαστρεβλώσουν την κοινή γνώμη. Εγώ απλώς με την ταινία θέλω να κάνω μία δήλωση για την πρόσφατη κατάσταση και για όσα θα έρθουν. Βέβαια δεν παύει να είναι μια ταινία με αρχή μέση και τέλος και με πλοκή. Στην ταινία θα δείτε Αμερικανούς και Ευρωπαίους που θα αφήσουν τις διαφορές του απέξω για να επιβιώσουν».

Την παραγωγή του «December riots» έχει αναλάβει η εταιρεία Metaphor Entertainment, με παραγωγό τον ίδιο τον σκηνοθέτη και Ελληνοαμερικανούς σινεφίλ επιχειρηματίες.Το μότο που θα χρησιμοποιηθεί στη διαφημιστική αφίσα του φιλμ είναι παρμένο από την αρχαία ελληνική ρήση που ανήκει στον στρατηγό Ιφικράτη: «Η ιστορία της γενιάς μου ξεκινάει με εμένα, η δική σου τελειώνει με εσένα» («The story of my generation begins with me. Yours ends with you»).

Στην ταινία θα παίξουν οι  Νάσος Παππάς, Λουκία Λαιμού, Αβραάμ Παπαδόπουλος, Μιχάλης Ανδρικόπουλος, Λουίζα Ρέα και Βίβιαν Ιωάννου ενώ γκεστ εμφάνιση για την αμερικανική παραγωγή «έκλεισε» ο γνωστός και ταλαντούχος ηθοποιός Ηλίας Λογοθέτης. 

Ο Super Mario αγαπήθηκε και παντρεύτηκε!

Angels in america - moonriver

Διαλύεται η ομίχλη στο ελληνικό σινεμά!

 Οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη», που και φέτος εκπροσωπούν τη συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών ταινιών, λένε ΝΑΙ στην αλλαγή που φέρνει το νέο νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο.
Η φιλοσοφία και οι στρατηγικές επιλογές του, όπως ο πολλαπλασιασμός των πηγών χρηματοδότησης, η ανακατανομή των κονδυλίων προς όφελος της παραγωγής, η ενίσχυση της ανεξάρτητης παραγωγής, η εξάλειψη γραφειοκρατικών πρακτικών, και η απόδοση του ειδικού φόρου είναι σαφώς θετικές και ικανοποιούν αυτά που ζητάμε εδώ και ενάμιση χρόνο.
Το νομοσχέδιο έχει το χαρακτήρα πλαισίου και κρίσιμα θέματά του προβλέπεται να υλοποιηθούν είτε με υπουργικές αποφάσεις είτε από τον νέο εσωτερικό κανονισμό του Ε.Κ.Κ. Γι’ αυτόν το λόγο διεκδικούμε τη συμμετοχή ενεργών κινηματογραφιστών στη διαμόρφωση του κανονισμού. Ζητάμε να υπάρξει άμεσα η υπουργική απόφαση για τα φορολογικά κίνητρα και να διασφαλιστεί ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ η εφαρμογή του 1,5%. Περιμένουμε την εξειδίκευση των μέτρων που θα εξασφαλίσουν το «άνοιγμα» του επαγγέλματος του παραγωγού, τη διαφύλαξη της πολυφωνίας του ελληνικού κινηματογράφου, τη στήριξη της ανεξάρτητης διανομής και τη διεθνή προβολή της ελληνικής ταινίας από το Φ.Κ.Θ.
Η βασική επιδίωξη των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη» είναι αυτός ο νόμος να ψηφιστεί και να εφαρμοστεί. Και επειδή τα πάντα στη χώρα μας εξαρτώνται από την ικανότητα των προσώπων που καλούνται κάθε φορά να τα υλοποιήσουν, θα είμαστε σταθερά αντίθετοι σε επιλογές που θα ανατρέπουν στην πράξη τη φιλοσοφία του νόμου.
Περιμένοντας την ικανοποίηση του πάγιου αιτήματος του χώρου μας για την αναβάθμιση της κινηματογραφικής παιδείας, οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» συμμετέχουμε στη διαδικασία διαβούλευσης με εξειδικευμένες προτάσεις, ταυτοχρόνως όμως δηλώνουμε πως επιθυμούμε την ΑΜΕΣΗ ΨΗΦΙΣΗ του ΝΟΜΟΥ, χωρίς να αλλοιωθεί στο παραμικρό το αναπτυξιακό του πνεύμα.

«Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη»

 http://www.facebook.com/group.php?gid=121633909045

Blake Lively Ένα gossip girl από τη πόλη

 Του Κωνσταντίνου Μπουγά

Πηγή: Eνθετό «Glam» του «Ελεύθερου τύπου της Κυριακής»

   Από το πρώτο πλάνο του τηλεοπτικού σίριαλ «Gossip girl» το 2007, ήταν ξεκάθαρο πώς η 20χρονη τότε Μπλέικ Λάιβλι είχε έρθει για να μείνει. Η Καλιφορνέζα που λάτρεψε το εφηβικό και μετεφηβικό αντρικό κοινό και έγινε πρότυπο των αμερικανίδων teenagers, είχε όλο το πακέτο για να ξεχωρίσει. Ομορφιά, φρεσκάδα, ευτυχώς υποκριτικό ταλέντο κι από ό,τι φαίνεται μυαλό.

Κι έτσι κι έγινε… η Μπλέικ που προέρχεται από καλλιτεχνική οικογένεια (μπαμπάς ηθοποιός-σκηνοθέτης, μαμά ατζέντισσα, αδέρφια ηθοποιοί) θα μας απασχολήσει ακόμη περισσότερο στο μέλλον, αφού ήδη οι καλοί ρόλοι άρχισαν να έρχονται, όπως η συμμετοχή της στο ολοκαίνουργιο αστυνομικό θρίλερ που φέρει τη σκηνοθετική υπογραφή του Μπεν Άφλεκ. Μαζί με μία πλειάδα ταλαντούχων ηθοποιών όπως ο Τζέρεμι Ρένερ, ο Τζον Χαμ, η Ρεμπέκα Χολ και φυσικά ο ίδιος ο Άφλεκ μας πηγαίνει downtown στο… «The Town».

Σύμφωνα με τα λεγόμενά της ο ρόλος της Κρίστα Κάφλιν ήταν από τους πιο προκλητικούς της μέχρι τώρα καριέρας της. Κάτι μας λέει ότι θα ακολουθήσουν ακόμη περισσότεροι…

Σε δυσκόλεψε το γεγονός ότι παρότι εμφανίζεσαι σε σχετικά λίγες σκηνές, έπρεπε να υποδυθείς ένα χαρακτήρα σε όλη του την πληρότητα;

Σίγουρα ήταν πρόκληση για μένα, αλλά το γεγονός ότι ήταν τόσο καλογραμμένος ο ρόλος το κάνε πιο εύκολο. Κι ο Μπεν (σ.σ. Άφλεκ) και οι υπέροχοι σεναριογράφοι έκαναν απίστευτή δουλειά στην περιγραφή των χαρακτήρων και στον τρόπο που εξελίσσεται η ιστορία, που καταλάβαινες απόλυτα περί τίνος πρόκειται, τι γίνεται, τι διακυβεύεται στο μέλλον, ακόμη κι αν κανείς δεν μιλούσε γι’ αυτό. Επίσης, όταν περιτριγυρίζεσαι από τόσο ταλαντούχους ηθοποιούς τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο εύκολα. Είχε γίνει μία καλή προετοιμασία κι ο Μπεν είχε δημιουργήσει ένα τόσο καλό περιβάλλον όπου μπορούσες να δώσεις τον καλύτερο σου εαυτό και να γίνεις μέρος μίας απίστευτης ιστορίας. Σίγουρα ήταν πρόκληση το να πρωταγωνιστείς σε τόσες λίγες σκηνές, αλλά να πρέπει να «πεις» μία ολόκληρη ιστορία.
Ταυτόχρονα ήμουν τόσο ενθουσιασμένη γιατί κάθε μέρα, κάθε σκηνή ήταν τόσο γεμάτη και τόσο «πλούσια» από οτιδήποτε άλλο έχω κάνει επαγγελματικά.

Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε στο συγκεκριμένο χαρακτήρα;

Το γεγονός ότι δεν ήταν ένας εύκολος χαρακτήρας να υποδυθείς. Λατρεύω τις προκλήσεις κι ήταν τόσο δυνατή η συγκεκριμένη γυναίκα μιας και μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που δεν είχε καμία ευκαιρία. Είχε όλους τους σωστούς λόγους για να είναι καταρρακωμένη, κι είναι λαβωμένη αλλά όχι κατεστραμμένη. Είναι ακόμη πολύ δυνατή. Προσαρμόζεται εύκολα. Είναι ευάλωτη και απεγνωσμένη, αλλά ξέρεις… έχει καρδιά, έχει και πόνο. Είναι ένας πολύ «ωμός» χαρακτήρας και πρέπει να ξεπεράσεις τα όριά σου, να  αφήσεις όλες σου τις συστολές για να μπεις στο δέρμα κάποιου που δεν έχει καμία σχέση με σένα. Τα πάντα, από τα νύχια μου και τα μαλλιά μου, μέχρι το πρόσωπο και τα παπούτσια μου ήταν διαφορετικά πάνω μου. Πραγματικά ήταν ένας χαρακτήρας που μου άρεσε πολύ να εξερευνήσω και να δω αν μπορούσα να τα καταφέρω.

Πώς σου περιέγραψε ο Μπεν Άφλεκ τον χαρακτήρα που υποδύεσαι στην ταινία;

Λοιπόν… επειδή ο χαρακτήρας είχε γραφτεί για μία 37χρονη μητέρα από τη Βοστόνη, δεν ήθελε να μου τον διαβάσει. Κανείς δεν ήθελε. Όλοι μου έλεγαν πώς: «Δεν κάνεις για αυτόν το ρόλο», αλλά πραγματικά πάλεψα γι’ αυτόν. Οπότε μετά την οντισιόν έπρεπε να παλέψω ακόμη περισσότερο. Δεν ήρθε ποτέ να μου πει «αυτός είναι ο χαρακτήρας που θα υποδυθείς, ποια είναι η γνώμη σου;». Αντιθέτως μάλλον εγώ ήμουν περισσότερο «Σε παρακαλώ προσέλαβε με!» (γέλια). Δεν χρειάστηκε να μιλήσουμε πολύ γι’ αυτή. Ο Μπεν ήθελε περισσότερο να τη ζήσω, οπότε γνώρισα μέσω της παραγωγής ορισμένους ανθρώπους που μένουν στην Τσαρλστάουν, κάποιες νεαρές γυναίκες με τις οποίες είχα την ευκαιρία να μιλήσω, να περάσω χρόνο μαζί τους, να πάω στα σπίτια τους, να βγούμε έξω μαζί και να συνειδητοποιήσω καλύτερα τον τρόπο ζωής τους. Όχι να τον γνωρίσω μέσα από κάποιο βιβλίο, ή να μάθω την προφορά τους μέσα από ένα κασετόφωνο.

Πιστεύεις ότι ο τρόπος που απεικονίζεται η Βοστόνη στην ταινία είναι ακριβής;

Είναι, είναι. Αισθάνομαι πώς αν την έβλεπα σε κάποιο σινεμά θα σκεφτόμουν «Είναι μία πολύ καλή ταινία, αλλά αυτά δεν μπορούν να συμβαίνουν στα αλήθεια…». Όμως περνώντας αρκετό καιρό εκεί, κατάλαβα ότι συμβαίνουν ακόμη περισσότερα πράγματα. Όλα αυτά εκεί είναι πολύ συνηθισμένα, κι είναι πολύ «αγριευτικό» το ότι γίνονται ακόμη και σήμερα.

Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας σου για την ταινία, τι έμαθες για τους κατοίκους της Βοστόνης.

Μαθαίνεις πολλά. Δεν έχει να κάνει μόνο με τον χαρακτήρα που υποδύεσαι. Ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστικό το γεγονός ότι βρισκόμουν μαζί μ’ αυτές τις γυναίκες που μεγάλωσαν σε τελείως διαφορετικό περιβάλλον από αυτό που μεγάλωσα εγώ. Συνεχώς χάνουν δικούς του ανθρώπους, είτε γιατί σκοτώνονται, είτε γιατί πηγαίνουν φυλακή, είτε ακόμη γιατί αυτοκτονούν, ή πηγαίνουν στα κέντρα αποτοξίνωσης μιας και η διακίνηση ναρκωτικών είναι πολύ έντονη. Παρόλα αυτά παραμένουν δυνατές, με θετική σκέψη. Πραγματικά χαρούμενες. Η αφοσίωση που έχουν η μία στη άλλη, η αγάπη, η εμπιστοσύνη η έννοια της φιλίας, της περηφάνιας και της κληρονομιάς είναι κάτι αξιοσημείωτο. Είναι κάτι που ξεχωρίζει στον κόσμο που ζούμε. Όταν έχεις το Ίντερνετ, τα τηλέφωνα κι όλη αυτή την ευκολία στην επικοινωνία, φαίνεται πώς χάνεις την ανάγκη να επικοινωνήσεις πραγματικά. Αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο δεμένοι με αυτούς που μένουν μαζί. Είναι η οικογένειά τους. Είναι μία ομάδα, κι αυτό είναι πραγματικά σπουδαίο.

Αισθάνθηκες ότι έγινες κάτοικος της Βοστόνης κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων;

Δεν θα ‘λεγα ποτέ ότι έγινα γνήσια κάτοικος της Βοστόνης, μιας και αισθάνομαι ότι χιλιάδες Βοστονέζοι θα με πλακώσουν στο ξύλο (γέλια)! Στα γυρίσματα σε ένα μπαρ ήρθε ένας τύπος, ένας πρώην κατάδικος που μόλις είχε αποφυλακιστεί μετά από 18 χρόνια κι ο Μπεν του ‘χε ζητήσει να παίξει ως κομπάρσος και με ρώτησε «Πόσο καιρό ζεις εδώ; Δεν σε ξέρω…», και τότε μερικά από τα κορίτσια με τα οποία είχα γίνει φίλη του είπαν «ηλίθιε, είναι η κοπέλα που παίζει στην ταινία». Αυτό ήταν το καλύτερο κομπλιμέντο που θα μπορούσε να μου κάνει κάποιος. Οπότε για ένα λεπτό, σε κάποια σκηνή μπορεί να μοιάζω με πραγματική κάτοικο της Βοστόνης. Το ελπίζω, το εύχομαι… Αυτός είναι ο σκοπός μου, αλλά δεν μπορώ να πω πως είμαι μία πραγματική κάτοικος της Βοστόνης. Όχι, αλλά θα μου άρεσε να ήμουν από ‘κει. Εκτίμηση πολύ και την πόλη και τους κατοίκους της. Σκεφτόμουν «μακάρι να μπορούσα να ζήσω εδώ. Είναι ένα υπέροχο μέρος», αν και κάνει πολύ κρύο!

Τι είδους σκηνοθέτης είναι ο Μπεν Άφλεκ. Πώς δουλεύει;

Πριν ξεκινήσουμε τα γυρίσματα είχε μία αρκετά… μαχητική διάθεση. Είχε θέσει υψηλά στάνταρ μιας κι ήθελε να κατανοήσουμε τους χαρακτήρες με τον καλύτερο τρόπο, να μάθουμε πράγματα για την πόλη, να γνωρίσουμε τους ανθρώπους. Ήθελε να ξέρουμε κάθε λεπτομέρεια έτσι ώστε να μπορέσουμε να «μεταμορφωθούμε» σε αυτούς τους χαρακτήρες χωρίς να «ματώσουμε». Να μπούμε στο πλατό χωρίς να χρειάζεται να μιλήσουμε περαιτέρω γι’ αυτούς. Να μην τους έχουμε στο μυαλό μας, να τους έχουμε βάλει στην καρδιά μας. Το γεγονός ότι είχαμε μάθει τόσα πολλά για τους χαρακτήρες μας πριν τα γυρίσματα μας έδωσε την απαραίτητη γνώση έτσι ώστε όταν παίζαμε να μπορούμε να νιώσουμε, να συνεργαστούμε αρμονικά.

Αυτός ο ρόλος ήταν τεράστια πρόκληση για σένα. Θέλεις να συνεχίσεις να κάνεις τέτοιος ρόλους ή προτιμάς να επιστρέψεις σε αυτά που έχει συνηθίσει;

Για το «Gossip girl» έχουμε εξαετές συμβόλαιο, οπότε όσο συνεχίσει να αρέσει στον κόσμο, θα ‘μαστε εκεί. Αυτή είναι η τέταρτη χρονιά μου στο σίριαλ, και πραγματικά μ’ αρέσει να κάνω διαφορετικές δουλειές καθώς γυρίζω το «Gossip girl», μιας και με κάνει να το εκτιμώ ακόμη περισσότερο. Είναι διαφορετική η Τέχνη ενός τηλεοπτικού σίριαλ. Πρέπει να δουλέψεις πολύ πιο γρήγορα. Γυρνάς δέκα σελίδες τη μέρα. Εδώ γυρίζαμε το πολύ μία σελίδα, ή και λιγότερο. Το να ‘σαι μπροστά από την κάμερα τόσο συχνά σε μαθαίνει πράγματα και σίγουρα με βοήθησε στο να κάνω τις ταινίες μου και οι ταινίες μου με βοήθησαν με το σόου. Το ένα αναμιγνύεται με το άλλο, οπότε ναι, θα ήθελα να κάνω περισσότερες ταινίες, αλλά μ’ αρέσει να κάνω και το «Gossip girl».

Η ταινία «The Town» προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες από τη Village Films.