«Το δίληµµα: φερεγγυότητα ή χρεοκοπία;»

Του Γιάννη Στουρνάρα

Δύο είναι σήµερα οι επιλογές-διέξοδοι-λύσεις στην κρίση του δηµόσιου χρέους.Η πρώτη είναι αυτή που µας προτείνουν οι εταίροι µας στην ευρωζώνη µαζί µε το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο (ΔΝΤ). Στην ουσία, οι χώρες-µέλη της ευρωζώνης, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ µάς προτείνουν την εξής ανταλλακτική σχέση («κοινωνικό συµβόλαιο»): «Αναλαµβάνουµε να σας αναχρηµατοδοτούµε το παλαιό δηµόσιο χρέος σας, αρκεί το 2015 να έχετε µειώσει το έλλειµµα της γενικής κυβέρνησης κάτω από το 2% του ΑΕΠ». Βεβαίως, κάτω από τη λύση αυτή οι ελληνικές τράπεζες, άρα και ο ιδιωτικός τοµέας της χώρας, θα συνεχίσουν να χρηµατοδοτούνται από την ΕΚΤ.

Η λύση αυτή έχει νόηµα αν το παλαιό δηµόσιο χρέος µπορεί να αρχίσει να αποπληρώνεται µε τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις, την παραγωγή πρωτογενών πλεονασµάτων και την επιστροφή σε θετικούς ρυθµούς οικονοµικής ανάπτυξης. Σηµαντικές παράµετροι βιωσιµότητας αυτής της διαδικασίας είναι:

* Το επιτόκιο µε το οποίο θα δανείζει την Ελλάδα ο µηχανισµός διάσωσης (EFSF/ESM).

* Ο ρυθµός οικονοµικής ανάπτυξης. * Το ύψος των πρωτογενών πλεονασµάτων.

* Η αξία των περιουσιακών στοιχείων που µπορούν να αξιοποιηθούν προκειµένου να αποπληρωθούν παλαιά οµόλογα.

Σε αντίθεση µε την παραπάνω λύση, η οποία αποκλείει κάθε είδους «πιστωτικό γεγονός» (δηλαδή χρεοκοπία µερική ή ολική) και παρεµπιπτόντως προβλέπει ότι περισσότερο από τα 2/3 του ελληνικού δηµόσιου χρέους θα καταλήξει στα κρατικά χαρτοφυλάκια των χωρών-µελών της ευρωζώνης, στο ΔΝΤ, στην ΕΚΤ και το ESM, το βρετανικό περιοδικό «The Economist» προτείνει για µία ακόµη φορά, αντανακλώντας τις απόψεις πολλών αναλυτών και ακαδηµαϊκών, τη διαγραφή του µισού, περίπου, ελληνικού δηµόσιου χρέους.

Λύσεις του τύπου που προτείνει ο «Economist» είναι επιλογές στις οποίες καταφεύγουν χώρες που έχουν εξαντλήσει όλες τις άλλες διαθέσιµες. Είναι λύσεις απελπισίας, διότι χώρες που έχουν χρεοκοπήσει αποκλείονται από τις αγορές για πολύ µεγάλα χρονικά διαστήµατα, µε αποτέλεσµα να ανταλλάσσουν ένα βραχυπρόθεσµο όφελος (τη µείωση του βάρους των τοκοχρεολυσίων) µε ένα µακροπρόθεσµο, µόνιµο κόστος: τα περιθώρια δανεισµού τους (spreads) δεν θα µειωθούν σχεδόν ποτέ και το τραπεζικό τους σύστηµα θα υποστεί ανήκεστο βλάβη. Αυτή ακριβώς είναι η εµπειρία της Αργεντινής. Επιπροσθέτως, η Ελλάδα έχει ακόµη µεγάλο πρωτογενές έλλειµµα τόσο στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών όσο και στη γενική κυβέρνηση, µε αποτέλεσµα να αναγκαστεί να το µηδενίσει αµέσως, µειώνοντας δραστικά µισθούς, συντάξεις, δηµόσιες επενδύσεις, δαπάνες εισαγοµένων ειδών πρώτης ανάγκης, όπως φάρµακα, καύσιµα, πρώτες ύλες κτλ. Η σηµαντικότερη όµως επίπτωση αυτής της λύσης είναι ότι το«κούρεµα» των κρατικών οµολόγων κατά 50% θα οδηγήσει σε χρεοκοπία το ελληνικό τραπεζικό σύστηµα, το οποίο κατέχει ελληνικά κρατικά οµόλογα αξίας 55 δισ. ευρώ, και σε σηµαντικές ζηµίες την ΕΚΤ, ξένες τράπεζες, κυρίως γαλλικές και γερµανικές, τα ασφαλιστικά µας ταµεία, ελληνικές και ξένες ασφαλιστικές εταιρείες.

Εχει η Ελλάδα φθάσει σε τέτοιο σηµείο απελπισίας, έχει εξαντλήσει το οπλοστάσιό της ώστε να σηκώσει λευκή σηµαία και να παραδοθεί στη χρεοκοπία και τις συνέπειές της; Ουδείς καλόπιστος παρατηρητής µπορεί να ισχυριστεί κάτι ανάλογο.

1. Διότι ο δηµόσιος τοµέας της διαθέτει αναξιοποίητη ακίνητη περιουσία πολύ µεγαλύτερης αξίας σε σύγκριση µε οποιαδήποτε άλλη χώρα της ευρωζώνης.
    
2. Διότι το άνοιγµα της πλέον κλειστής οικονοµίας του ΟΟΣΑ στις δυνάµεις του ανταγωνισµού και η κατάργηση των 200, περίπου, εµποδίων-αντικινήτρων στην επιχειρηµατικότητα και στις επενδύσεις θα δηµιουργήσουν, σε µεσοπρόθεσµο ορίζοντα, αναπτυξιακή δυναµική και θέσεις εργασίας. Αυτή ακριβώς είναι η εµπειρία σε Δύση και Ανατολή.
    
3. Διότι πρωτογενή πλεονάσµατα της τάξης του 3%-4% του ΑΕΠ δεν είναι πρωτόγνωρα: υπήρχαν κατά την περίοδο σύγκλισης στο τέλος της δεκαετίας του 1990. Αυτά τα πρωτογενή πλεονάσµατα είναι επαρκή γιατη δραστική αποκλιµάκωση του λόγου του χρέους ως προς το ΑΕΠ, αρκεί να συνδυαστούν µε αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας, άνοιγµα αγορών στον ανταγωνισµό.
    
4. Διότι η Ελλάδα παρουσιάζει µεγάλες επενδυτικές ευκαιρίες: οδικοί άξονες, λιµάνια, µαρίνες, αεροδρόµια, τουριστική κατοικία, ενεργειακά δίκτυα και ανανεώσιµες πηγές ενέργειας.
    
5. Διότι διαθέτει αναπορρόφητα κονδύλια του ΕΣΠΑ, για υποδοµές της τάξης των 17 δισ. ευρώ, τα οποία µπορούν να «µοχλευθούν» µε κονδύλια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα.
    
6. Διότι διαθέτει βοήθεια πρωτοφανούς, ιστορικά, µεγέθους από τους µηχανισµούς διάσωσης της ευρωζώνης, και από το ΔΝΤ, το οποίο έχει διαφορετική συµπεριφορά σήµερα σε σχέση µε την κρίση της Αργεντινής.

Με βάση τα παραπάνω θεµελιώδη στοιχεία, ένα εύλογο ερώτηµα είναι το εξής: Μπορεί το πολιτικό σύστηµα της χώρας να συναινέσει ώστε να οδηγήσει την οικονοµία σε δηµοσιονοµικά πρωτογενή πλεονάσµατα της τάξης του 4% του ΑΕΠ και να υλοποιήσει ένα ευρύ πρόγραµµα αξιοποίησης της κρατικής ακίνητης περιουσίας ως το 2015; Από την απάντηση στο ερώτηµα αυτό θα εξαρτηθεί η επιτυχία ή όχι του εγχειρήµατος.

Τέλος, αυτό που θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει ήδη είναι η λεπτοµερής ενηµέρωση όλων των πολιτών αυτής της χώρας, συµπεριλαµβανοµένων των πολιτικών, για τις δύο προαναφερόµενες εναλλακτικές λύσεις και, κυρίως, για το κόστος και το όφελος της κάθε µιας. Ενδεχοµένως µια εκστρατεία ενηµέρωσης για το συγκεκριµένο θέµα να είχε αποσοβήσει ορισµένες από τις εξελίξεις της τελευταίας περιόδου, αλλά και να είχε δροµολογήσει άλλες, σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Η έλλειψη δραστηριότητας τους προηγούµενους µήνες σε αυτό το επίπεδο δεν σηµαίνει ότι κάτι τέτοιο δεν µπορεί να δροµολογηθεί τώρα.

*Ο κ. Ιωάννης Στουρνάρας είναι καθηγητής Οικονοµικών του Πανεπιστηµίου Αθηνών, γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Βήμα

PIL - This Is Not A Love Song

Παιδική χαρά... Α. Παπανδρέου!!!

Tου Kωνσταντινου Zουλα (www.kathimerini.gr) «Πάρκο Ανδρέα Παπανδρέου». Τα πελώρια γράμματα στην είσοδο της νέας παιδικής χαράς της Νέας Ερυθραίας προκαλούν θυμηδία. Ποιος πολιτικός εγκέφαλος σκέφτηκε να αφιερώσει κούνιες και τραμπάλες στον αείμνηστο, αναρωτήθηκα όταν πρωτοείδα την επιγραφή. Αλλά και ποια ήταν τα κίνητρά του; Να μνημονεύουν οι γονείς το έργο του Ανδρέα στις τυχόν σοσιαλιστικές αναζητήσεις των παιδιών τους ενόσω κάνουν τσουλήθρα; Καθώς ανέκαθεν θεωρούσα ότι στην Ελλάδα έχουμε εξευτελίσει (και) την έννοια της τιμητικής ονοματοδοσίας -δεν υπάρχει πράσινος δήμαρχος που να μην έχει δώσει το όνομα Μελίνα Μερκούρη σε κάποιο «κτίριο πολιτισμού» - η περιέργειά μου με ώθησε να ψάξω στο Ιντερνετ την παιδική χαρά... Ανδρέα Παπανδρέου. Ιδού τι ανακάλυψα: Το εν λόγω -ωραιότατο κατά τα άλλα- πάρκο που χρηματοδοτήθηκε από τη νομαρχία Αθηνών με 2,5 εκατ. (σαν πολλά μου φαίνονται) ευρώ επρόκειτο να ονομασθεί «Ηβη».   Την τελευταία στιγμή, όμως, διαφώνησε η πρώην δήμαρχος Νέας Ερυθραίας, κ. Βασιλική Ταμβάκη. Γιατί διαφώνησε; Διότι η κ. Ταμβάκη είχε εκλεγεί την προηγούμενη τετραετία ως αντάρτισσα του ΠΑΣΟΚ και, διαβλέποντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ανανεώσει -επί Γ. Παπανδρέου- τη θητεία της στον καλλικρατικό πλέον Δήμο Κηφισιάς - Ερυθραίας, επιχείρησε να διεκδικήσει πράσινη θέση αντιπεριφερειάρχη, κάνοντας ένα... τιμητικό άνοιγμα στην οικογένεια Παπανδρέου. Χρησιμοποίησε, μάλιστα, ως επιχείρημα την κατοικία του Ανδρέα Παπανδρέου στην Ερυθραία και επέβαλε να λάβει η παιδική χαρά το όνομά του, κάνοντας και μια κίνηση ματ στην τοπική πράσινη οργάνωση που ανέκαθεν την αντιμετώπιζε με επιφύλαξη. Απόδειξη, ωστόσο, ότι το «σχέδιό» της δεν έπεισε ούτε τους Πασόκους είναι ότι στα εγκαίνια του πάρκου δεν παρέστη κανένα μέλος της οικογένειας Παπανδρέου, προφανώς διότι έκριναν ότι ήταν ήκιστα τιμητικό να διαιωνίζουν παλλινωδικές τραμπάλες το όνομα του Ανδρέα. Δεν θα σας περιέγραφα μια «κλασική» μικροπολιτική ιστορία, αν το Σάββατο δεν μου συνέβαινε το εξής σουρεαλιστικό. Δεν είχε περάσει δεκάλεπτο από την άφιξή μου στην παιδική χαρά, όταν ο φύλακας άρχισε να σφυρίζει διώχνοντας όλα τα πιτσιρίκια, διότι 2 με 5 μ. μ το πάρκο, λέει, κλείνει και τα Σαββατοκύριακα! Στην ερώτησή μου ποιο είναι το νόημα να κλείνει μια παιδική χαρά το μεσημέρι και να ανοίγει χειμωνιάτικα λίγο πριν νυχτώσει, ο σφυρίζων μου αντέτεινε «να είμαι και ευχαριστημένος», διότι και το Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής για παιδιά που βρίσκεται τοίχο τοίχο με την παιδική χαρά είναι θεόκλειστο εδώ και ένα μήνα, επειδή δεν έχουν ακόμη ξεμπλέξει οι αρμοδιότητες του Καλλικράτη. Για να διασκεδάσω την οργή μου, επιστρέφοντας, προσπάθησα να «εξηγήσω» στην 16μηνη κόρη μου ότι και τα δύο πάρκα θα ήταν ορθότερο να τα ονομάσουν «Δήμητρα Λιάνη - Παπανδρέου».   Διότι εκείνη, αν δεν απατώμαι, είναι που δήλωσε ότι μετά τον Ανδρέα «έκλεισε». Οχι ως παιδική χαρά, ως γυναίκα...

Η μεταξωτή «δημοσιογραφία των πολιτών» θέλει κι επιδέξιους κώλους (Sorry Twitter)

By Nikos Zachariadis

Κι όμως, θα αρκούσε μια γρήγορη επίσκεψη στο site του MEGA, για να διαπιστώσει κάποιος αν μεταδόθηκε ή όχι η είδηση για τις συγκρούσεις στην Κερατέα, πριν twittάρει με βεβαιότητα, απαξίωση και σαρκασμό ότι το κανάλι κάνει λογοκρισία.

Όχι για να υπερασπιστεί το MEGA. Για να υπερασπιστεί το Twitter και την δυναμική τους ως ανεξάρτητο μέσο δημοσιογραφίας των πολιτών.

Δεν θα έχανε τίποτα από την επαναστατική ορμή της η δημοσιογραφία των πολιτών, αν έγραφε αλήθεια. Ισα ίσα. Δεν θα άφηνε τους κακόπιστους να μιλήσουν για μια άλλη προπαγάνδα. Όχι εφάμιλλη με την προπαγάνδα των καναλιών βέβαια, αλλά με τις ίδιες ακριβώς προθέσεις: Το ντοπάρισμα του κοινού και την δημιουργία εντυπώσεων. Όμως υποτίθεται ότι ο εχθρός που πολεμάει η «δημοσιογραφία των πολιτών» δεν είναι η δημοσιογραφία των μέσων. Αν δεν κάνω λάθος, ο εχθρός είναι το ψέμμα.

Διότι η αλήθεια δεν είναι κάτι υποκειμενικό, ούτε αφορά γνώμες και εκτιμήσεις του τύπου «μου αρέσει»-«δεν μου αρέσει». Δυστυχώς το MEGA το βράδυ της 8ης Φεβρουαρίου, μετέδωσε την είδηση, είτε αρέσει σε όσους θέλουν να κάνουν λογοπαίγνια με τα αρχικά «ΜΜΕ», είτε όχι. Το πώς την μετέδωσαν, είναι ζήτημα άποψης. Αλλά το «αν», sorry αλλά δεν είναι.

Οπότε αν το Twitter θέλει να παίξει όντως έναν ρόλο στη διαμόρφωση ελεύθερων συνειδήσεων και στην ενημέρωση των πολιτών, καλά θα κάνει να αναλάβει τις ευθύνες του. Αλλιώς ας παραμείνει ένα μέσο όπου ο καθένας θα μας ενημερώνει τι έφαγε και αν ξύπνησε καλά. Αλλά δεν χρειαζόμαστε άλλη μια ντουντούκα προπαγάνδας με ατζέντα. Μια γαμημένη αλήθεια χρειαζόμαστε. Για να διαμορφώσουμε άποψη μόνοι μας. Χωρίς καθοδηγητές που να την φιλτράρουν, επειδή κρίνουν ότι δεν είμαστε ώριμοι, ή επειδή είναι θερμοκέφαλοι ή επειδή είναι τόσο σιγουροι που δεν μπαίνουν καν στον κόπο να τσεκάρουν. Γιατί για όποιον λόγο κι αν μεταδόθηκε αυτή η ανακρίβεια, είτε από υστεροβουλία είτε από τεμπελιά, το αποτέλεσμα είναι ίδιο: Η αξιοπιστία του μέσου γίνεται κουρέλι. Γιατί το να μεταδίδεις πληροφορίες, όποιος και αν είσαι, είναι ευθύνη. Δεν είναι χόμπυ. Και το μέσο χρειάζεται την ευθύνη για να σταθεί. Και πρέπει να σταθεί. Δεν έχουμε πολλές εναλλακτικές πια.
http://www.nikos-zachariadis.org/blog/2011/02/11/%CE%B7-)%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BE%CF%89%CF%84%CE%AE-%C2%AB%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CF%8E/

Ο χρησμός του Τσίρκα

Του Κώστα Κατσουλάρη http://www.bookpress.gr

«Ένα βιβλίο, ένα καλό βιβλίο, ποτέ δεν γράφεται από έναν μόνο άνθρωπο. Χρειάζεται πάντα ένα ζωντανό αντηχείο για να κανονίζεις, σύμφωνα με τις αντιδράσεις του, την πορεία σου». 
  Τα λόγια αυτά του Στρατή Τσίρκα αντηχούν ακόμη σαν παράξενος χρησμός.


Μα δεν είναι το γράψιμο μοναχική υπόθεση; Δεν είμαστε, οι συγγραφείς, απομονωμένοι απέναντι στη λευκή σελίδα, με τα φαντάσματά μας, τις φαντασιώσεις μας, τις εμμονές μας; Η φωνή, η περίφημη προσωπική φωνή τού καθενός από εμάς, μπορεί ποτέ να είναι συγκερασμός, συμψηφισμός, σύνθεση πολλών άλλων φωνών;


Τέτοια κι άλλα ερωτήματα έρχονται κι επανέρχονται μέσα μου, κι όσο περνούν τα χρόνια, όσο περισσότερο συνειδητοποιώ τι πραγματικά σημαίνει να μετέχεις σε μια παράδοση, σε ένα συνεχές που υπήρξε πριν από εσένα και που, πιθανότατα, θα υπάρχει και μετά από εσένα, κάποιες απαντήσεις αρχίζουν να σκιαγραφούνται.


Τι εννοώ ωστόσο όταν ισχυρίζομαι ότι μετέχω σε μια παράδοση; Τι προσδιορίζει τη σχέση μου με αυτή, και όχι με άλλες παραδόσεις; Είναι άραγε η γλώσσα ο παράγοντας-κλειδί, ή μήπως η Ιστορία και ο πολιτισμικός περίγυρος παίζουν καθοριστικότερο ρόλο; Είναι το σύνολο των λογοτεχνικών και των λοιπών έργων τέχνης που γεννήθηκαν στον τόπο μου μια παρακαταθήκη με την οποία οφείλω να «συνομιλήσω»; Και τι γίνεται με τα έργα του ευρύτερου πολιτισμικού πλαισίου, του ευρωπαϊκού για παράδειγμα, στον απόηχο των οποίων δημιουργήθηκαν πολλά από τα έργα αναφοράς της «δικής μου» παράδοσης; Και οι άλλες αφηγηματικές τέχνες; Ο κινηματογράφος, τα κόμικς; Οφείλουν και αυτά να ομιλούν ελληνικά;


Αν κάτι χαρακτήρισε τον εικοστό αιώνα στο λογοτεχνικό πεδίο, περισσότερο κι από τις τεράστιες τομές στο εσωτερικό του, ήταν η μαζική εξάπλωση της μετάφρασης ως ζωντανής συνομιλίας ανάμεσα σε επιμέρους παραδόσεις. Η μετάφραση των μεγάλων έργων της ευρωπαϊκής –κυρίως– λογοτεχνικής παράδοσης, που αποτέλεσε μέρος του ευρύτερου «προγράμματος» της γενιάς του ΄30, και που συνεχίστηκε με όλο και εντεινόμενους ρυθμούς στις δεκαετίες που ακολούθησαν –φτάνοντας στη σημερινή πλημμυρίδα–, μετέβαλε οριστικά και αμετάκλητα το σώμα των κειμένων που θεωρούνταν έως τότε «παράδοση», καθώς και την ίδια την έννοια καθεαυτήν.


Σήμερα, στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, το λογοτεχνικό σώμα και το ευρύτερο πολιτισμικό αντηχείο με το οποίο συνδιαλέγεται ο συγγραφέας που γράφει στην ελληνική έχει ενσωματώσει και άλλες παραδόσεις, εκτός της ευρωπαϊκής ή της βορειοαμερικανικής. Η λογοτεχνία της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης ή της Άπω Ανατολής, της Κίνας, και φυσικά η λογοτεχνία της Νοτίου Αμερικής, συμπλέκονται με τη λογοτεχνία που έχει γραφτεί στα ελληνικά, δημιουργώντας μια αδιανόητη μέχρι πρότινος δεξαμενή κειμένων. Ποιος μπορεί άραγε να ψέξει κάποιον που επιλέγει τον Μπόρχες ως δική του «παράδοση» και όχι τον Βιζυηνό; Επιλέγουμε άραγε τους λογοτεχνικούς προγόνους μας ή έρχονται και μας βρίσκουν μέσα από τους πιο παράξενους και ανοίκειους δρόμους;


Με ποιους συνομιλώ; Με τι συνομιλώ; Τι σημαίνει στις μέρες μας «συνομιλώ»; Ειδικότερα από τη δεκαετία του ΄90 και μετά, με την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών και του Διαδικτύου, ο κόσμος στον οποίο ζούμε και από τον οποίο δεχόμαστε μηνύματα και ερεθίσματα έχει επεκταθεί τόσο ώστε ακόμη και η έννοια της εντοπιότητας τείνει να γίνει προβληματική. Έχουμε μπει σε μια καινούργια εποχή, στην οποία το name dropping συγγραφέων και ποιητών δεν επαρκεί για να ορίσει το περίπλοκο πεδίο μέσα στο οποίο εμπνέεται, εργάζεται και δημιουργεί ο σύγχρονος πολυδιάστατος συγγραφέας. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, «τα καλά βιβλία δεν γράφονται από έναν μονάχα άνθρωπο». Και βέβαια, το αντηχείο δεν μπορεί να είναι το ασφυκτικό πλαίσιο κάποιας περίκλειστης κοινότητας.

Κοινωνία της πόλης και πανεπιστήμιο του Γιάννη Μπουτάρη

Η συζήτηση για αλλαγές στην τριτοβάθμια παιδεία της χώρας μάς κάνει να αναλογιστούμε εάν η μέχρι σήμερα σχέση μεταξύ πόλης και πανεπιστημίου ήταν η δέουσα και εάν όχι ποια θα πρέπει να είναι στο μέλλον. Για δύο πολύ απλούς λόγους: ο πρώτος είναι ότι οι αλλαγές που θα επιτελεστούν δεν θα πετύχουν τον εξαγγελλόμενο σκοπό τους εάν αυτός ο σκοπός δεν υποστηριχθεί ουσιαστικά από τις κοινωνίες των πόλεων όπου βρίσκονται τα πανεπιστήμιά μας. Ο δεύτερος είναι ότι οι πόλεις μας, και οι περιφέρειες που τις περιβάλλουν, δεν θα μπορέσουν να βρουν ένα νέο, πετυχημένο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης χωρίς τη συνεργασία με μια πετυχημένη τριτοβάθμια παιδεία.

Περιληπτικά θα διαγράψω τις ευθύνες των τοπικών κοινωνιών στην υστέρηση της τριτοβάθμιας παιδείας. Στις πόλεις σαν την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη όπου κατοικοεδρεύουν τα ιστορικά πανεπιστήμια της χώρας η τριτοβάθμια παιδεία θεωρήθηκε σαν μια δεδομένη παρουσία ανάξια δημόσιου προβληματισμού σε επίπεδο πόλης. Για παράδειγμα, η διάδοση του νεποτισμού, το μέγεθος του οποίου είναι και συνάρτηση της αρχαιότητας των δύο κεντρικών μας πανεπιστημίων, διόλου μας απασχόλησε. Επίσης, δείξαμε ανοχή στη συνενοχή πολιτικών νεολαιών και πρυτανικών αρχών και όλων των λοιπών οργάνων διοίκησης, που τόσο έχει βλάψει την επίδοση των πανεπιστημίων μας, καθώς ανάλογη συνενοχή διαμόρφωσε και τις ηγεσίες, σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, των δύο μεγάλων πόλεών μας. Αλλά και οι κοινωνίες των πόλεων όπου ιδρύθηκαν τα νεότερα πανεπιστήμιά μας και ΤΕΙ είχαν ανάλογα παθητική στάση. Τους έχει απασχολήσει η παρουσία των πανεπιστημίων και ΤΕΙ λόγω της τόνωσης της επιτόπιας οικονομικής ζήτησης, όχι όμως και η ποιότητα και επίδοσή τους ως ακαδημαϊκών ιδρυμάτων.

Υποστηρίζω ότι όποια λύση και εάν τελικά επιλεγεί για τη διακυβέρνηση της τριτοβάθμιας παιδείας μας θα αποτύχει εάν επιδείξουμε εμείς σε επίπεδο πόλης στο μέλλον ανάλογη αδιαφορία. Θα δημιουργηθούν «Συμβούλια Διοίκησης» στα πανεπιστήμια; Εάν δεν απαιτήσουμε, στα Ιωάννινα, στη Θεσσαλονίκη, στο Ηράκλειο να συγκροτηθούν από προσωπικότητες επιπέδου, και δεν παρακολουθήσουμε και κρίνουμε το έργο τους, θα καταλήξουν να μην διαφέρουν σε τίποτα από τα Διοικητικά Συμβούλια που ως επί το πλείστον απέτυχαν στις ΔΕΚΟ. Θα επιλεγούν, αντιθέτως, «Συμβούλια Λογοδοσίας»; Εάν δεν απαιτήσουμε στην Κομοτηνή, στην Αθήνα, στην Πάτρα να εξασφαλίσουν όντως τη λογοδοσία των πρυτανικών αρχών προς την ελληνική κοινωνία και βεβαίως και στις κοινωνίες των πόλεων που τόσο εξαρτώνται από την επίδοσή τους, τα πανεπιστήμιά μας θα συνεχίσουν να παρουσιάζουν τις παθογένειες που κατατρύχουν τον δημόσιο τομέα της χώρας μας: νεποτισμός, διαφθορά, διοικητική αναποτελεσματικότητα.

Το ίδιο ισχύει για τους όποιους μηχανισμούς διαβούλευσης επιλεγούν σε περιφερειακό επίπεδο για τη σύνδεση της τριτοβάθμιας παιδείας με την παραγωγική διαδικασία. Η ποιότητα της συμμετοχής των τοπικών ηγεσιών σε τέτοιους θεσμούς θα κρίνει το κατά πόσον η ίδια η πανεπιστημιακή κοινότητα, χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις, θα συμμετάσχει στην προσπάθεια για τη δημιουργία ενός νέου οικονομικού μοντέλου. Ενός μοντέλου που δεν θα βασίζεται ούτε στις προσλήψεις που το Δημόσιο δεν μπορεί πια να κάνει ούτε στην οικιστική υπερ-ανάπτυξη που απαξιώνει τις πόλεις μας και τις περιφέρειές μας ως τουριστικούς προορισμούς, και υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής όλων μας. Τέλος, και ανεπιφύλακτα καλώ την πανεπιστημιακή κοινότητα της πόλης μας να αγκαλιάσει τις όποιες θεσμικές παρεμβάσεις θα επιτρέψουν την προσέλκυση δωρεών στα πανεπιστήμιά μας.

Πανεπιστήμια όπως της Οξφόρδης και του LSE δέχονται ελληνικές δωρεές για την έρευνα για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και για τις κλασικές σπουδές, γνωστικά αντικείμενα που προσφέρονται από το ΑΠΘ και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, χωρίς να φοβούνται ότι αυτές αλλοιώνουν την εκπαιδευτική και ερευνητική αποστολή τους. Πέρα από τον προσπορισμό πολύτιμων πόρων τέτοιες δωρεές μπορούν να αποτελέσουν βασικό μέσο συσχετισμού της κοινωνίας της πόλης με τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της, την ανάγκη του οποίου όλοι πρεσβεύουμε.

* Ο κ. Γιάννης Μπουτάρης είναι δήμαρχος Θεσσαλονίκης.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_16/01/2011_428961

Δημόσιοι υπάλληλοι και ανεργία

  
του Τάκη Μίχα

 www.protagon.gr

Η Ελλάδα παρουσιάζει ένα παράδοξο. Η οικονομία της έχει δυο κυρίως τομείς όπως και σε άλλα κράτη. Ο ένας είναι ο δημόσιος ο άλλος ο ιδιωτικός. Ο πρώτος είναι υπερχρεωμένος και δεν μπορεί να εκπληρώσει τις καθημερινές του υποχρεώσεις αν δεν δανεισθεί με προνομιακούς όρους (ΔΝΤ-ΕΕ). Ο δεύτερος δεν έχει αυτό το πρόβλημα -όχι στο ίδιο βαθμό τουλάχιστον- εκτος και αν του χρωστάει το δημόσιο.

Ως εδώ τίποτα το παράξενο. Αυτό που είναι το παράδοξο είναι ότι ενώ ο πρώτος τομέας βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας, ο δεύτερος είναι εκείνος που πληρώνει την νύφη. Έτσι, ενώ σχεδόν καμιά από τις επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα (εκπαιδευτήρια, νοσοκομεία, εκκλησίες, υπουργεία, δημοτικοί και κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί, ΔΕΚΟ κλπ) δεν έχουν κλείσει, το τελευταίο έτος έχουν κλείσει ή εγκαταλείψει την Ελλάδα πάνω απο 1500 επιχειρήσεις.

Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι ούτε σχεδόν ένας από τους άνω των 200.000 ανέργων σήμερα στην Ελλάδα δεν προέρχεται από τον χρεοκοπημένο δημόσιο τομέα. Αντίθετα όλοι σχεδόν προέρχονται από τον ιδιωτικό. Όμως ακόμα και πολλοί απο αυτούς που αναγνωρίζουν την ανορθολογικότητα αυτής της κατάστασης διστάζουν να προτείνουν το προφανές βήμα δηλαδή την μείωση των δημοσίων υπαλλήλων. Διότι πιστεύουν ότι με το μέτρο αυτό απλά θα αυξηθεί η συνολική ανεργία και δεν θα ωφεληθεί κανένας. Όμως πόσο ισχύει αυτό;

Αυτό θα ίσχυε αν ο αριθμός των απασχολούμενων στο δημόσιο και ο αριθμός των ανέργων ιδιωτικών υπαλλήλων ήσαν δυο ανεξάρτητα μεταξύ τους μεγέθη. Τότε πράγματι η μείωση των απασχολούμενων στο δημόσιο θα συνεπάγετο αύξηση του συνόλου των ανέργων. Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Το μέγεθος του δημόσιου τομέα και η ανεργία του ιδιωτικού τομέα συνδέονται μεταξύ τους. Όσο πιο πολλούς υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους έχει μια χώρα τόσο περισσότεροι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα θα είναι άνεργοι. Οι λόγοι είναι οι εξής:

Πρώτον διότι η συντήρηση ενός μεγάλου αριθμού δημοσίων υπαλλήλων σημαίνει αυξημένα φορολογικά βάρη στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που καλούνται να χρηματοδοτήσουν τους μισθούς και τις εν γένει δημόσιες δαπάνες. Όμως τα αυξημένα φορολογικά βάρη μεταφράζονται σε αυξημένο κόστος για τις επιχειρήσεις κάτι που έχει ως συνέπεια απολύσεις εργαζομένων η κλείσιμο επιχειρήσεων. Με άλλα λόγια ανεργία.

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο η ύπαρξη πολλών δημοσίων υπαλλήλων δημιουργεί ανέργους στο ιδιωτικό τομέα αφορά στην νομοτελειακή αύξηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών. Οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους παράγουν συνεχώς εγκυκλίους, ρυθμίσεις, τροποποιήσεις κτλ. Όσο περισσότερες σφραγίδες έχει ένας δημόσιος υπάλληλος η σε όσο περισσότερα έγγραφα απαιτείται η υπογραφή του τόσο περισσότερο αυξάνεται η ισχύς και το κύρος του. Όμως η ύπαρξη αυτής της τεράστιας γραφειοκρατίας αποτελεί μια τροχοπέδη για την ίδρυση και την λειτουργία των ιδιωτικών επιχειρήσεων .Το γεγονός ότι απαιτούνται έως και 70 άδειες για την δημιουργία μιας επιχείρησης στην Ελλάδα αποτελεί ένα από τους πιο σημαντικούς λόγους για την μη έλευση ξένων επιχειρήσεων στην χώρα μας. Αποτέλεσμα όλων αυτών για μια ακόμη φορά αυξημένη ανεργία στον ιδιωτικό τομέα.

Ο τρίτος λόγος αφορά στην διαφθορά. Όσο πιο μεγάλος είναι ο κρατικός τομέας και όσο πιο πολλές οι εγκύκλιοι, ερμηνευτικές διατάξεις και το χαρτομάνι γενικώς –και συνεπώς η αδιαφάνεια-τόσο μεγαλύτερη είναι η δυνατότητας άνθισης της διαφθοράς. Όσο μεγαλύτερη αδιαφάνεια και αβεβαιότητα π.χ. υπάρχει στα φορολογικά νομοσχέδια τόσο αυξάνεται η δυνατότητα να «λαδωθεί» ο εφοριακός. Όσο περισσότερα πιστοποιητικά χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις μια επιχείρηση τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες ότι σε κάποιο στάδιο θα πρέπει να καταβάλλεις ένα «δωράκι». Όμως η διαφθορά με την σειρά της αποτελεί όχι απλά ένα πρόσθετο κόστος για τις επιχειρήσεις αλλά και εν από τα μεγαλύτερα αντικίνητρα για την έλευση ξένων επιχειρήσεων. Άλλος λοιπόν ένας λόγος για τον οποίο αυξάνεται η ανεργία.

Αυτοί είναι μερικοί λόγοι που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό που δείχνουν ότι η μείωση των θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα δεν οδηγεί αυτόματα στην αύξηση της συνολικής ανεργίας αλλά ότι αντίθετα μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων με ότι αυτό συνεπάγεται. Γι αυτό είναι τεράστιο λάθος να υποστηρίζει κανείς όπως κάνει η ΕΚΑ(«εθνική καθεστωτική αναρχοαριστερα») ότι το πρόβλημα της ανεργίας θα λυθεί με την πρόσληψη πρόσθετων δημοσίων υπαλλήλων-εκτος φυσικά αν διορίσεις τους πάντες στο δημόσιο καταργώντας παράλληλα τον ιδιωτικό τομέα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=4913

Τελικά ποιοί τα φάγανε;

του Σταύρου θεοδωράκη
www.protagon.gr




Ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος (που εκτιμώ) έγραψε στο πρωτοχρονιάτικο Βήμα ένα άρθρο με τίτλο «Δεν τα φάγαμε μαζί». Ανάμεσα στα επιχειρήματα του ήταν ότι «δεν μπορείς να εξομοιώνεις τον φοροφυγά των 10 εκατομμυρίων με τον φτωχοδιάβολο που κατάφερε να διορίσει τον ανιψιό του ως κλητήρα». Αντίστοιχα σχόλια έκαναν και κάποιοι που διάβασαν το κείμενο μου για τις «παραστρατημένες μέλισσες». Καμία έκπληξη. Όλοι συμφωνούμε ότι ένα έγκλημα δεν είναι το ίδιο με ένα πλημμέλημα. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό και είναι άδικο να μαλώνουμε για τα αυτονόητα. Το ερώτημα είναι αν η κοινωνία επέτρεψε να γίνονται αυτά τα εγκλήματα ή έγιναν ερήμην της. Η δική μου άποψη είναι ότι τα περισσότερα εγκλήματα έγιναν με την ανοχή αν όχι την ενθάρρυνση αρκετών εξ ημών. Και επειδή σας βλέπω δύσπιστους για τις ευθύνες μας, σας θυμίζω μερικά από τα οικουμενικά μας εγκλήματα.

Στρατιωτικές δαπάνες
Η Ελλάδα είναι η χώρα με τα περισσότερα (άχρηστα από ό,τι αποδεικνύεται) όπλα. Τις πολεμικές δαπάνες όμως δεν τις ψήφιζε μόνο το κόμμα που κυβερνούσε αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των Βουλευτών. Το κόλπο ήταν γνωστό. Μια εφημερίδα φώναζε ότι οι Τούρκοι έφτασαν στο Φάληρο και την επομένη οι πολιτικοί μας στοιχισμένοι παρήγγελλαν μια ντουζίνα φρεγάτες. Πλούτιζαν έτσι υπουργοί, παρατρεχάμενοι, μεσάζοντες αλλά και οι κολαούζοι τους που είχαν δημιουργήσει το πολεμικό κλίμα. Ο πλουτισμός λοιπόν του Άκη, Μάκη, Λάκη που χειρίστηκαν τις πολεμικές δαπάνες δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει, έγινε με την άδειά μας ή τέλος πάντων με την ανοχή μας.

Δημόσια διοίκηση 
Η φούσκα του Δημοσίου δεν είναι επίσης έργο μόνο ενός. Η διόγκωση του ήταν… λαϊκή απαίτηση. Μπορεί ο Πάγκαλος να παραδέχτηκε ότι οι σύντροφοί του διόριζαν κοπρίτες για να παίρνουν τις ψήφους τους, όμως όλοι ξέρουμε ότι στο παιγνίδι των προσλήψεων ενεπλάκησαν παράγοντες από όλο το πολιτικό φάσμα. Πολλές φορές μάλιστα (βλέπε Ολυμπιακές υπηρεσίες), με ποσοστώσεις. Μετά από κάθε εκλογική μάχη οι χαμένοι έμπαιναν στο ψυγείο, οι νικητές έκαναν νέους διορισμούς και όλοι βολεύονταν. Δείτε τι έχει συμβεί στους περισσότερους δήμους – αριστερούς και δεξιούς- τι ελλείμματα έχουν, τι εταιρίες σφραγίδες συντηρούν και πόσα κομματικά στελέχη απασχολούν.

Αγροτικές ενισχύσεις
Ότι η Ευρώπη έχει πληρώσει πολλές φορές την αναδιάρθρωση των ελληνικών καλλιεργειών είναι σε όλους γνωστό. Αντί να αποκτήσουμε όμως μια σύγχρονη γεωργία μετά από 30 χρόνια συνεχών επιδοτήσεων το μόνο που έχει μείνει είναι οι αντιπροσωπείες πολυτελών αυτοκινήτων στις απομακρυσμένες κωμοπόλεις και οι κιτρινισμένες ταμπέλες των σκυλάδικων. Το «προσεχώς Βουλγάρες» δεν ήταν μόνο στίχος του Πανούση ήταν το εθνικό αγροτικό μας σπορ. Και μετά τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις ερχόντουσαν οι πολιτικοί – καταχειροκροτούμενοι – να δώσουν εθνικές επιδοτήσεις. Πρόσφατα η χώρα μας καταδικάστηκε να πληρώσει πρόστιμα στην Ευρώπη 1.3 δισεκατομμύρια ευρώ γιατί ο Χατζηγάκης (τον θυμάστε;) σε μια προσπάθεια να εξευμενίσει τους πράσινους, γαλάζιους και κόκκινους αγρότες έδωσε «όλα τα λεφτά για όλα τα κιλά».

Υγεία και Παιδεία
Δεν θα πω λεπτομέρειες γιατί όλοι έχουμε τις προσωπικές μας εμπειρίες παραπαιδείας και ιατρικού λαδώματος. Πρόσφατα πάντως σας θυμίζω ότι εντοπίσθηκε ένας γιατρός του ΙΚΑ ο οποίος είχε συνταγογραφήσει ένα σκεύασμα για την ψωρίαση σε 700 ασθενείς! Όχι δεν επρόκειτο για επιδημία στην γειτονιά του απλώς το σκεύασμα έκανε 1.100 ευρώ και τα λεφτά τα μοιράζονταν γιατρός, φαρμακοποιοί και ασθενείς!

Για την παραπαιδεία αρκεί να αναφέρω ότι σύμφωνα με τις συντηρητικότερες εκτιμήσεις οι ελληνικές οικογένειες ξοδεύουν 1 δισεκατομμύριο κάθε χρόνο για συμπληρωματικά μαθήματα πάσης φύσεως.

Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ακόμη. Να σας θυμίσω ποιος συντήρησε τα προνόμια της εκκλησίας, ποιος διεκδίκησε την ασυλία των ποδοσφαιρικών παραγόντων (και εξέθρεψε την μαφία του ποδοσφαίρου), ποιος συμμετείχε στην φοροδιαφυγή, ποιος ενίσχυσε τις συντεχνίες πάσης φύσεως, ποιος εκμεταλλεύτηκε τους μετανάστες, ποιος έσπρωξε στο περιθώριο τις μειονότητες, ποιος συγκάλυψε την ανασφάλιστη εργασία (σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς), ποιος κακοποίησε το περιβάλλον, ποιος έχτισε παντού αυθαίρετα, ποιος ανέχτηκε την βραδυκίνητη απονομή της (μη) δικαιοσύνης…

Και πολλοί θα με ρωτήσετε «εσείς τι κάνατε για όλα αυτά». Θα σας πω λοιπόν ότι αρκετοί δημοσιογράφοι αρθρογραφούσαν συχνά για αυτά τα θέματα. Μπορεί στις μέσα σελίδες ή πιο δειλά από ό,τι θα έπρεπε, αλλά μιλούσαμε. Η πλειοψηφία όμως δόξαζε δημοσιογράφους και Μέσα που συμμαχούσαν σε όλα αυτά τα οικουμενικά εγκλήματα. Οι «νοικοκυραίοι» ήθελαν ήρωες που τους μοιάζουν, ήρωες που τους χάιδευαν καλύτερα τα αυτιά. Ας πάψουμε λοιπόν να παριστάνουμε τους ανήξερους. Ένα τόσο μεγάλο έγκλημα ήθελε πολλούς συνενόχους.

 http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=4683

Το Πολυτεχνείο Κρήτης κόντρα στην συντήρηση των αιώνιων φοιτητών.

Lou Reed & John Cale - Trouble With Classicists

Το Master Chef έκαψε την τηλεοπτική «κατινιά»

του Νίκου Ζαχαριάδη
http://www.nikos-zachariadis.org/blog/2010/12/30/h-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%82/
Το «Master Chef» που τελείωσε απόψε, είναι φανερό ότι ανήκει σε εκείνη την ειδική κατηγορία προγραμμάτων, που θα αποτελούν σημείο τηλεοπτικής αναφοράς, όπως π.χ. το δεύτερο Fame Story. Και αυτό δεν το χρωστάει ούτε στο θέμα του, την μαγειρική, που φέτος είναι της μόδας, ούτε σε κάποιον άλλο αστάθμητο παράγοντα. Απλώς, σε αντίθεση με όλα τα αντίστοιχα φετινά προγράμματα, κατάφερε να μη θυμίζει σε τίποτα reality. Στις κόντρες, αντιπερέβαλε την «θετικίλα» της άμιλλας. Στις «πόζες» και την επιθετικότητα των κριτών-αυθεντία (που στην ουσία έχουν χαντακώσει το αντίπαλο «Top Chef»), αντιπαρέβαλε μια τριπλέτα κριτών που ήταν τόσο σίγουροι για τον εαυτό τους, ώστε να συμπεριφέρονται ανθρώπινα και φιλικά. Και στις «κατινιές» και τις «στρατηγικές» (που ακόμα κάποιοι νομίζουν λανθασμένα ότι αποτελούν την σπονδυλική στήλη κάθε ενδιαφέρουσας εκπομπής) αντιπαρέβαλε το ταλέντο και την αλληλεγγύη. Και γι’ αυτό, έκανε την υπέρβαση που του έδωσε την πρωτιά. Γιατί δεν κορόιδεψε τους τηλεθεατές, ούτε ποντάρισε στην ένταση και τον αρνητισμό. Αντίθετα, δίδαξε ότι αν το τελικό σου προϊόν είναι ειλικρινές και ανοιχτό, δεν χρειάζονται ούτε σκηνοθετημένες κόντρες, ούτε κορώνες εντυπωσιασμού για να σε εκτιμήσει ο ούτως ή άλλως, χορτασμένος από εύκολα κλισέ τηλεθεατής. Ο οποίος αντίθετα με ό,τι πιστεύουν οι «αυθεντίες», τρομάζει περισσότερο από την κακεντρέχεια παρά από τα  τατουάζ.

Το τέλος της δεκαετίας

του Κώστα Γιαννακίδη

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=4570

Οταν ξεκίνησε η πρώτη δεκαετία της χιλιετίας οι δίδυμοι πύργοι ήταν στη θέση τους και το Youtube δεν υπήρχε ούτε ως ιδέα. Την Πρωτοχρονιά του 2001 οι άνθρωποι δεν είχαν ακούσει κάτι σχετικό για το ipod. 

 Τα κινητά τηλέφωνα έστελναν μόνο SMS και οι τηλεοράσεις είχαν όγκο μικρού ψυγείου. Σε λίγες ώρες η δεκαετία φεύγει παραδίδοντας στην ιστορία έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που παρέλαβε. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό-θα ήταν πληκτικό να ζούμε σε ένα στάσιμο περιβάλλον. Μόνο που πλέον λες ότι η ιστορία υιοθέτησε και αυτή τον τηλεοπτικό χρόνο.

Θα μου πείτε ότι στο παρελθόν υπήρξαν και άλλες δεκαετίες που άλλαξαν δραματικά τον κόσμο. Ναι, αλλά αυτή η δεκαετία δείχνει να έχει αλλάξει και τους ίδιους τους ανθρώπους. Δεν βλέπουμε τα πράγματα με τον τρόπο που τα προσεγγίζαμε κάτω από το πρώτο φως της χιλιετίας. Λογικό, είδαμε πολλά. Θυμηθείτε κομβικά σημεία: Το ευρώ και το Euro 2004. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Η Ελλάδα στην κορυφή του roller coaster και μετά έξω από τις ράγες. Η τρομοκρατία. Εξέγερση στο Παρίσι και στην Αθήνα. Ενας μαύρος εκλέγεται πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο απαγχονισμός του Σαντάμ. Η Google. Η Lady Gaga. To iphone. Το Lost. Το Facebook και το Twitter. H κοινωνική δικτύωση.

Σκέφτομαι τελικά πως δεν είναι η ιστορία που γίνεται περισσότερο βίαιη, είναι η τεχνολογία και η δικτύωση που μας επιτρέπουν να τη δούμε με ζωηρότερα χρώματα. Εκ των πραγμάτων αλλάζουμε και εμείς. Και ο κόσμος μας αλλάζει επειδή εμείς τον βλέπουμε διαφορετικά. Αν είχα να διαλέξω ένα γεγονός για τη δεκαετία θα επέλεγα τη νέα κοινωνική συμπεριφορά της δικτύωσης. Θα ξεχώριζα τη δυνατότητα να το συζητήσω με τον διπλανό μου ή έναν άνθρωπο στην άλλη άκρη του πλανήτη. Βέβαια ούτως ή άλλως τα καινούργια γυαλιά και η νέα ματιά επιβάλλονται από τον χρόνο. Οταν προσθέσεις δέκα χρόνια στην άθλια καμπούρα σου βλέπεις τον κόσμο διαφορετικά.

Η ζωή μου όλη: στο βενζινάδικό μου

της Αναστασίας Λαμπρία

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=4569

Κάθε νύχτα αυτής της εβδομάδας, κάθε χρόνο, ακούω έξαλλα πνευστά, γήινα, χωμάτινα, σάρκινα, βουές μέσα από σπλάχνα . Είναι η πιο πυκνή, η πιο γεμάτη εβδομάδα της χρονιάς ανέκαθεν. Όλες οι προσδοκίες στο χίλια, όλες οι διαψεύσεις στην άκρη, τo παλιό δέρμα σκισμένο, όλες οι σκοτεινές σκέψεις, όλα τα δυσοίωνα καταχωνιασμένα. Φέτος που όλοι είμαστε στο νήμα, στην ακροβασία, στο κενό, αυτή η κατάσταση έχει ακόμη περισσότερο ενταθεί. Τα ψιμύθια έχουν φύγει, όταν δίνεις ένα χάδι δεν είναι παρά αληθινό φιλί και χάδι – δεν έχεις το περιθώριο για τζούφιες αβρότητες. Ξέρεις ποίοι είναι οι φίλοι, κι έτσι όπως είσαι ποσώς σε νοιάζει που το αεροπλάνο για το χιονοδρομικό στην Αυστρία ή το θέρετρο στην Ταϋλάνδη δεν φέρει και το όνομά σου. Σκασίλα μου, δε σκέφτομαι έτσι.

Είμαι άφραγκη, τσαλακωμένη σαν το μισό πληθυσμό της χώρας (ο άλλος μισός, μην τρέφετε αυταπάτες, συνεχίζει την ξιπασιά του, εύχεται με Λουί Βουιττόν και φοράει παγοπέδιλα ή μαγιό), έχω στίβα τους απλήρωτους λογαριασμούς και οφειλές, έχω κάθε λόγο να ξυπνάω μες τη νύχτα από αγκούσες πραγματικές κι όχι επινοημένες.

Κι όμως τα πνευστά στον ύπνο μου με προετοιμάζουν για τα καλύτερα. Αυτή η φοβερή δεκαετία, γεμάτη ψέμματα, πλάνες και παραπλανήσεις, κάλπικους και φτηνατζούρες τελειώνει σε τέσσερις και κάτι μέρες. Μου χάρισε χωρίς καμμιά φειδώ πένθη, απώλειες και τη γνωριμία με το φόβο της απώλειας, ζόρια και βρόγχους, χρόνια χωρίς ανάσα και ανάπαυλα, τη χώρα μου χρεοκοπημένη κι όχι μόνο στην Οικονομία της, την κυριαρχία της ημιμάθειας και της μούφας, τη νίκη των βολεμένων, των καταφερτζήδων και νεόπλουτων… θέλετε να συνεχίσω; Δεν συνεχίζω γιατί τελειώνει, είναι ένα ορόσημο, τελειώνει. Μας ρήμαξε, μας πόνεσε, μας έγδαρε. Δεν έχουμε την προσδοκία και την ελπίδα αυτών που επέζησαν πολέμων. Αλλά έτσι όπως είμαστε, ράκη από τις δυσκολίες και από τους κίβδηλους γύρω γύρω, μαθαίνουμε τουλάχιστον τη σημασία να κρατιέσαι από κάτι που μπορεί να εξελιχθεί σε ελπίδα, τα νέα μαλλάκια της πολυαγαπημένης φίλης που αναρρώνει καλά, του μικρού παιδιού που σε σφίγγει στην αγκαλιά του, ένα αναπάντεχο φιλί μεσ' στο σκοτάδι, μια μικρή επιτυχία που μοιάζει βάλσαμο.

Αφού μόνοι θα πεθάνουμε, έτσι κι αλλιώς, όσο ζούμε ας κοιτάμε τους διπλανούς μας και δη στα μάτια. Καλή νέα δεκαετία! – Fuck the Pain Away!

Τζίμης Πανούσης:Τους σιχαίνομαι όλους

του Κώστα Γιαννακίδη

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.proswpa&id=4462

...Έχεις πιάσει τον εαυτό σου να συγκινείται με την ελληνική σημαία;


Ναι. Μόνο που το ρίγος που αισθανόμαστε χαμηλά στην πλάτη, σε μένα εκδηλώνεται λίγο πιο κάτω και φεύγει δια της φυσικής οδού. Οχι, ποτέ δεν συγκινήθηκα. Και αυτό το θεωρώ ελάττωμα. Δεν είμαι οπαδός μίας πατρίδας, μίας ομάδας, μίας θρησκείας και έτσι έχω στερηθεί χαρές. Στο τέλος ζηλεύω αυτούς που έχουν τέτοια πάθη. Εγώ έχω πάθος με το πορνό. Φτιάχνω κολάζ και βίντεο με πορνό, έτσι για να έχω και καλλιτεχνικό άλλοθι. Θεωρώ συναδέλφους μου τους ανθρώπους που δουλεύουν στο πορνό. Το πορνό και το ποδόσφαιρο είναι δύο καταστάσεις στις οποίες δεν μπορώ να συμμετάσχω, αλλά μπορώ να τις δω σαν καθρέφτη της κοινωνίας. Δες ένα ελληνικό πορνό και θα καταλάβεις ότι αυτή η χώρα είναι «Εμείς οι βλάχοι όπως λάχει». Κοίτα και την παράγκα στο ποδόσφαιρο. Την παίρνεις όπως είναι και τη βάζεις στην πολιτική, είναι ακριβώς το ίδιο. Και μετά μου λες να βγάλω δίσκο. Αφού τα πάντα έχουν καταστραφεί, μαζί και η δισκογραφία. Μας έχει διαλύσει η τρόικα εσωτερικού: πολιτικοί, δημοσιοκάφροι πλούσια αμειβόμενοι από εκδότες κατασκευαστές και οι συνδικαλιστές...


Πώς βλέπεις να εξελίσσεται αυτή η κρίση; Είναι ικανή η ηγεσία να οδηγήσει στην υπέρβαση της;


Πλάκα κάνεις. Στην αρχή, βλέποντας τον Γιώργο, είχαμε πιστέψει ότι πρόκειται για έναν όχι και τόσο έξυπνο γόνο των Παπανδρέου. Ομως αυτός είναι ένα όνειδος, ένα ψοφοδεές άτομο. Φαντάσου ότι οι συμμαθητές του από το σχολείο μου λένε πως ήταν μισάνθρωπος, μόνος του σε μία γωνία και με κακά ελληνικά...


Δεν γίνεται αλλιώς. Είναι δύσκολο να σε έχουν ταγμένο να κυβερνήσεις...


Οχι. Ο πατέρας του τον απέρριπτε και είχε μία μητέρα υπερπροστατευτική. Χαζό παιδί, μαμά γεμάτο. Στην αρχή νομίζαμε ότι μας έφερε εδώ από χαζομάρα και ανικανότητα. Δεν ήταν, όμως, αυτό...


Μα μας έφερε ο Γιώργος εδώ; Εγώ πιστεύω ότι πληρώνουμε τα λάθη των τελευταίων πενήντα ετών...


Και όμως, αυτό που ζούμε τώρα με το μνημόνιο, θα μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει αν διατηρούσε κάποιες πατριωτικές αντιστάσεις. Οταν βγάζουν τις αμυγδαλές σε αυτά τα παιδιά, τους αφαιρούν και την τσίπα. Zero tsipa. Είναι χωρίς φιλότιμο, σπαταλάει την αδρεναλίνη στο κανό και ταξιδεύει συνέχεια επειδή μαστουρώνει με το τζετ λαγκ. Αυτός και ο Στρος Καν είναι μεταλλαγμένοι σοσιαλιστές, ταγμένοι να φέρουν εις πέρας συγκεκριμένες επιχειρήσεις. Ακόμα δεν ξέρω τι είδους επιχειρήσεις, αλλά θα μάθω...


Σου αρέσει κανένας υπουργός;


Τους σιχαίνομαι όλους. Μας έχουν πετάξει και αυτήν την πατάτα με την πράσινη ανάπτυξη, ενώ στην πραγματικότητα ο Γιώργος και η Μπιρμπίλη έχουν υποσχεθεί χιλιάδες ανεμογεννήτριες σε συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Και τώρα θα γεμίσουν τις Κυκλάδες με αυτές, πάει θα καταστρέψουν τα πάντα..


Πώς θα είναι η χώρα σε δέκα χρόνια;


Θα αλλάξουν πολλά. Αν ισχύουν αυτά που ακούω και διαβάζω για τον ορυκτό και ενεργειακό πλούτο της Ελλάδας, τότε θα μας κάνουν σαν τη Νιγηρία. Θα σκοτωνόμαστε μεταξύ μας και οι πολυεθνικές θα δολοφονούν το περιβάλλον μας. Και με το που ανοίξει η πρώτη πετρελαιοπηγή, θα ανοίξει και θέμα στην Θράκη...


Δεν γίνεται να έχουμε πετρέλαια χωρίς πολυεθνικές και συνεκμετάλλευση...


Ναι, αλλά κάνε κάτι πατριωτικό, όπως έκανε η Κύπρος με τα δικά της κοιτάσματα...


Τώρα που είπες Κύπρος... Πήγες στη συναυλία στον Άγιο Παντελεήμονα;


Πήγαν όλοι, κουτσοί, στραβοί. Εγώ δεν μπορούσα, είχε ΜΑΤ. Όμως ένας σοβαρός δημοσιογράφος να υπήρχε, θα έψαχνε το κόστος αυτής της συναυλίας με τους 113 τεχνικούς και τα ακριβά μηχανήματα. Μιλάμε για τεράστιο κόστος. Ας τα έδιναν για να αγοράσουν τουαλέτες στους μετανάστες, αφού έχουμε καταντήσει μια αποθήκη ψυχών -ας ζήσουν οι άνθρωποι με στοιχειώδη αξιοπρέπεια...


Έχεις καμιά ιδέα για το μεταναστευτικό;


Ερχονται εσκεμμένα, υπάρχει σχέδιο και με μία πατριωτική πολιτική θα μπορούσαν να πάνε κάπου αλλού.


Μη μου πεις κι εσύ ότι υπάρχει σχέδιο άλωσης...


Όχι. Αλλού είναι τα λεφτά. Να δεις που στο μέλλον αυτοί οι άνθρωποι κάπου θα χρειαστούν...


Ίσως τα παιδιά τους να αγαπήσουν την Ελλάδα περισσότερο απ' όσο εμείς...


Ας τους κάνουμε τουαλέτες, ας τους κάνουμε και ένα τζαμί γιατί αλλιώς θα τη μισήσουν και αυτοί. Αλλά τι σου λέω τώρα; Δεν υπάρχει ελπίδα όσο δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τα κομματόσκυλα...


Μα έχουμε αστική δημοκρατία...


Εχουμε κυβέρνηση μειοψηφίας, χωρίς ισονομία και αξιοκρατία. Οταν η Νταλάρα είναι υφυπουργός ως ξαδέρφη του Ραγκούση, τι άλλο να πεις; Εκανε ο Γιώργος μία ΜΚΟ με την παρέα του και βάλθηκαν να κυβερνήσουν τη χώρα. Τώρα χρειαζόμαστε κυβέρνηση συνεργασίας με απλή αναλογική...


Θα σου προκύψει και Καρατζαφέρης...


Οχι, δεν θα έχει τηλεπωλητές φασιστικών βιβλίων...


Μα τους ψηφίζει ο κόσμος...


Ο κόσμος ψήφισε και τον Χίτλερ...


Άρα ο κόσμος είναι βλάκας...

Οχι, είναι εγκλωβισμένος. Όμως όπως μας εξέπληξε τον Δεκέμβρη, έτσι θα το κάνει και άλλη φορά. Και θα είναι πάλι μαζικό, πάλι οι γριές θα δέρνουν τα ΜΑΤ με τις τσάντες...


«Ο Στάλιν σκέφτεται για σένα στο Κρεμλίνο». Γιατί το τελευταίο σου βιβλίο έχει αυτόν τον τίτλο;


Το βιβλίο περιγράφει το βρώμικο 2009, την τελευταία χρονιά της κυβέρνησης Καραμανλή. Και ο τίτλος θέλει να δείξει πως κάποιος άλλος αποφασίζει για σένα, για τη ζωή σου. Το επόμενο θα έχει τίτλο «Ο Γιώργος σκέφτεται για σένα στο Μαξίμου». Και έρχονται χειρότερα. Ας πούμε ο Σαμαράς. Ανθρωπος που είχε σχέση με τη Βίσση. Τι ντροπή...Λες και δεν υπάρχουν άλλες καλλιτέχνιδες...




To βιβλίο του Τζίμη Πανούση «Ο Στάλιν σκέφτεται για σένα στο Κρεμλίνο» παρουσιάζεται την Τρίτη 21 Δεκεμβρίου στις 14.00, στον Ιανό, Σταδίου 24. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Όπερα».

Οταν η Ν.Δ. αναβάθμιζε τη θέση της Ελλάδας στο ΔΝΤ

Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr Στις 13 Νοεμβρίου 2008, η Βουλή ψήφισε τον νόμο του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών, με τον οποίο κυρώθηκε η απόφαση 63-2/2008 του Συμβουλίου Διοικητών του ΔΝΤ, για την αναβάθμιση των μεριδίων ή ψήφων των χωρών-μελών του ΔΝΤ.    Η απόφαση αφορούσε 54 χώρες -ανάμεσά τους και η Ελλάδα- από τις 187 του οργανισμού. (Το θυμάστε; Πολύ αμφιβάλλω, διότι ελάχιστοι το πήραν είδηση...)   Ο νόμος ψηφίστηκε με απλή πλειοψηφία και, βάσει του άρθρου 108 του Κανονισμού της Βουλής, εκλήθησαν να μιλήσουν όσοι εκ των βουλευτών διαφωνούσαν. Το λεγόμενο όλον ΠΑΣΟΚ και τις θέσεις του εξέφρασε τότε η εισηγήτρια του κόμματος κυρία Ροδούλα Ζήση.    Η συμφωνία ήταν, κατά την κυρία Ζήση, κάτι «απαράδεκτο, οξύμωρο και αδιανόητο», μια απόφαση «έωλη και σε αναντιστοιχία με τις διεθνείς εξελίξεις».    Με αυτήν η κυβέρνηση επεδίωκε «να κολακεύσει, να καλοπιάσει τον πιο νεοφιλελεύθερο Big Brother». Επιπροσθέτως, άφηνε να εννοηθεί ότι ήταν και αντεθνική, αφού «το μόνο πρόγραμμα του ΔΝΤ, που ήταν η σταθερή τους επένδυση, ήταν το πρόγραμμα της Τουρκίας».   Οι βουλευτές της Αριστεράς είπαν τις γνωστές ανοησίες τους, καθώς -όσο και αν διαφωνούν σε όλα τα άλλα- φαίνεται ότι συμφωνούν μόνο στη στρατηγική ότι η επανάσταση θα έλθει μέσω της εξαθλίωσης.      Εκ μέρους του ΛΑΟΣ, που υπερψήφισε προ μηνών το Μνημόνιο με την τρόικα, ο Κ. Αϊβαλιώτης κατήγγειλε την κυβέρνηση Καραμανλή ότι «μπλοκάρει τα χρήματα του ελληνικού λαού σε αυτό το ΔΝΤ, το οποίο έχει επίσημη αγαπημένη του την Τουρκία».   Περιέργως, ουδείς εκ των νεοδημοκρατών βουλευτών, οι οποίοι σήμερα διεξάγουν τον απελευθερωτικό αγώνα κατά του Μνημονίου, ζήτησε να λάβει τον λόγο και να καταγγείλει το ΔΝΤ.    Ακόμη περισσότερο περίεργο είναι πως η τότε κυβέρνηση Καραμανλή έκρινε ότι το νομοσχέδιο έπρεπε να ψηφισθεί κατά πλειοψηφία και όχι με τα τρία πέμπτα των ψήφων, όπως υποστηρίζει σήμερα, με την αρθρογραφία του, ο πρώην υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος. (Υποθέτω πως και τότε θα είχε εκφράσει τις αντιρρήσεις του, αλλά έκρινε ότι δεν έπρεπε να τις κοινοποιήσει...)    Το αποκαρδιωτικό συμπέρασμα της αναδρομής στο πρόσφατο παρελθόν είναι ότι η πολιτική ζωή του τόπου θυμίζει μια ομάδα ανθρώπων που κινούνται διαρκώς, χωρίς να πηγαίνουν πουθενά. Οι ρόλοι της παράστασης είναι πάντοτε οι ίδιοι και μόνον οι ηθοποιοί που τους παίζουν αλλάζουν.    Πώς λοιπόν να μην έχει περιέλθει στις μέρες μας η πολιτική σε ανυποληψία;