Η «Οδύσσεια» μας απολυμένης

Μόλις εισέπραξες την αποζημίωση σου και οδεύοντας προς τον ΟΑΕΔ είσαι έτοιμη να αυτοπυρποληθείς; Aντί να υιοθετήσεις το concept:«απολύομαι και τρελαίνομαι» προσπάθησε να δεις τα πράγματα από τη θετική τους πλευρά.

Από τη Δήμητρα Μποφυλάτου( αναδημοσίευση από το ένθετο Glam του Ελεύθερου τύπου της Κυριακής)

Πέρασε ανεπιστρεπτί ο καιρός που στο χώρο εργασίας μας έβγαζε ο καθένας από εμάς τον Κροπότνικ (ένας από τους πρώτους θεωρητικούς του αναρχοκομμουνισμού) που έκρυβε μέσα του και έβρισκε αφορμή να επαναστατήσει με κάθε ευκαιρία κατά της καθεστηκυίας τάξης.  Στην εποχή του ΔΝΤ και των κυβερνήσεων συνεργασίας η φράση «Arbeit macht frei» ( Η δουλειά θα σε ελευθερώσει) που αναγραφόταν έξω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς είναι επίκαιρη παρά ποτέ. Όλοι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε παραχωρήσεις για να κρατήσουμε τη δουλειά μας και η φράση-τσιτάτο: «H εργασία είναι δικαίωμα» τείνει να αντικατασταθεί από το: “Είσαι τυχερός που έχεις ακόμη δουλειά»

«Παρακαλώ περάστε απ’ το λογιστήριο» Είναι μια φράση που -πλην των δημοσίων υπαλλήλων- σχεδόν όλοι έχουμε ακούσει στην επαγγελματική μας ζωή. Για κάποιους αποτελεί «μάντρα» και κάποιοι άλλοι δεν έχουν εξοικειωθεί –ακόμη- τόσο με την ιδέα. Ο θυμόσοφός  πάντως λέει και όχι τυχαία: «Όταν κάτι δεν μπορείς να το αποφύγεις κάτσε κι απόλαυσε το» και σ’ αυτή την περίπτωση η συγκεκριμένη φράση ταιριάζει γάντι.

H πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα

  Μπορεί να συνειδητοποίησες ότι απολύθηκες όταν πήγες στο ΑΤΜ και βρήκες παραπάνω χρήματα, οπότε αποφάσισες να ρωτήσεις στο λογιστήριο τι συμβαίνει και έμαθες τα μαντάτα. Ίσως πάλι, να δέχτηκες το τηλεφώνημα ενώ ήσουν διακοπές στη Καραϊβική και εκείνη την ώρα κολυμπούσες μ’ ένα δελφίνι ή να το έμαθες μέσω email. Σίγουρά-με όποιον τρόπο και να σου ανακοινωθεί- η είδηση της απόλυσης δεν είναι και ό,τι πιο ευχάριστο θα σου συμβεί στην καριέρα σου, όμως παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο το πώς θα το αντιμετωπίσεις.

Eργαζόμενη σε απόγνωση!

Προσπάθησε να διαχειριστείς την κρίση με ψυχραιμία, αξιοπρέπεια και νηφαλιότητα. Μπορεί να είσαι πικραμένος, να αισθάνεσαι αδικημένος αλλά δεν είναι η σωστή στιγμή για να πάρεις το αίμα σου πίσω και να «ξεσπαθώσεις» κατά του προϊσταμένου σου ουρλιάζοντας σαν άλλη Χρύσα Ρώπα και τινάζοντας τον από το πέτο.

Eίναι αργά για δάκρυα Στέλλα

Μπορεί να έχεις παιδιά να θρέψεις, στεγαστικό δάνειο και απλήρωτες κάρτες. Σίγουρα δεν είναι η ιδανική εποχή για να ψάξεις να βρεις δουλειά, όμως αυτός δεν είναι λόγος να ξεσπάσεις σε κλάματα και να ικετεύεις γονυπετής να σε κρατήσουν στη δουλειά, λέγοντας: “Σας παρακαλώ, θα κάνω ό,τι χρειαστεί για να παραμείνω  στη θέση μου» Το μόνο που θα καταφέρεις είναι όλοι όσοι δεν σε συμπαθούσαν να έχουν ένα extra λόγο να γελούν με τη πάρτη σου.

Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου

 Αντί να πέφτεις ψυχολογικά κάτσε και σκέψου: Ήταν αυτή η δουλειά των ονείρων σου; Εσύ δεν κλαιγόσουν απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ για τα ωράρια, τον χαμηλό μισθό σου, τις συνθήκες εργασίας και τη συμπεριφορά των συναδέλφων σου; Ευκαιρία να απαλλαγείς απ’ όλα όσα σε ενοχλούσαν και να κάνεις μια νέα αρχή  στην επαγγελματική σου ζωή- ό,τι κι αν σημαίνει αυτό-. Μπορείς να πας ένα ταξίδι, να αλλάξεις επάγγελμα, να ανοίξεις τη δική σου επιχείρηση, να μετακομίσεις στην επαρχία ή ακόμη και σε άλλη χώρα. Αν είσαι πολλά χρόνια στην ίδια δουλειά, είναι πολύ πιθανόν ότι το πρώτο διάστημα θα σου φανεί «βουνό». Παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χάσεις το χαμόγελο σου και ακόμη περισσότερο την αυτοπεποίθηση σου. Υιοθέτησε το ρητό του Νίκου Καζαντζάκη: «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος» και προσπάθησε να δεις την όλη κατάσταση θετικά και χωρίς ίχνος μεμψιμοιρίας γιατί όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει μια άλλη.

Πώς ξημερώνει η επόμενη μέρα;

Γράφει η Ιάνθη Σταυροπούλου, υποψήφια διδάκτωρ ψυχολογίας του Regent’s college

Η απώλεια της εργασίας εκτός από οικονομικό πλήγμα φέρνει μαζί κι ένα σωρό αλλαγές στον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας. Όχι πάντα προς το χειρότερο όμως. Όχι για πολύ τουλάχιστον.

Οικονομική στενότητα

Είναι σημαντικό ότι η στενότητα που προκύπτει από την έλλειψη εσόδων αφορά τις οικονομικές κινήσεις και όχι όλη τη ζωή μας. Για χρόνια είχαμε μάθει να συγχέουμε τα δύο και να αναγάγουμε τα χρήματα σε κυρίαρχο. Δεν εξαρτώνται τα πάντα από τα χρήματα σε αυτή τη ζωή όμως και η έλλειψη τους δεν την απειλεί. Θα συνεχίσεις να  ζεις, να τρως, να κινείσαι. Θα βρεις εναλλακτικές. Θα εκπλαγείς με πόσα λιγότερα μπορείς να ζήσεις. Απελευθερωτικό.

 Χρόνος περισυλλογής

Χωρίς δουλειά έχεις περισσότερο χρόνο ελεύθερο. Μην τον αφήσεις ανεκμετάλλευτο. Κινήσου, μίλα με κόσμο πιάσε το πνεύμα της εποχής που ζούμε. Σκέψου, τα θέλω , τους στόχους και τις προτεραιότητές σου και ζύγισε τις επόμενες κινήσεις σύμφωνα τις εσωτερικές σου ισορροπίες. Σκέψου έξω από το «κουτί», οι ανατρεπτικές και εναλλακτικές ιδέες, τα πιο τρελά όνειρά σου ίσως έχουν περισσότερο χώρο από όσο είχαν ποτέ.

Ώρα για δράση

Μέτρα την τρύπα στο καράβι σου αλλά μην ξεχνάς, σε πόλεμο βρίσκεσαι. Δες τι συμβαίνει γύρω σου. Μην εφησυχάσεις. Η ιστορία που γράφεται σήμερα στον τόπο αυτό απαιτεί από όλους  να κοιτάξουμε μέσα μας αλλά και συγχρόνως έξω από τον μικρόκοσμό που ζούμε, να αναλογιστούμε το μερίδιο ευθύνης που έχουμε για ό,τι συμβαίνει και να κάνουμε το επόμενο βήμα. Απλά, καθαρά, σταθερά. 

Στο δάσος, όχι το δέντρο βρίσκεται η απάντηση.

Όταν τα παραπήγματα θα μοιάζουν με παλάτια...

Της Θεανώς Καρούτα

Αναδιάρθρωση: Μια λέξη που μπήκε βίαια στις ζωές όλων μας και τάραξε τις μακάριες νύχτες μας, ταρακούνησε τις εφησυχασμένες συνειδήσεις μας και μας ανάγκασε να αντικρύσουμε την πραγματικότητα χωρίς τα «χρωματιστά γυαλιά» που λατρεύαμε να φοράμε. Η άκαρδη, μας πέταξε μπροστά σε έναν καθρέφτη και μας κρατάει εκεί μέχρι να δούμε καθαρά τους εαυτούς μας. Με τις αναπηρίες μας, τα πέντε κεφάλια και τα 4 χέρια μας, με τις κλειστές καρδιές μας και τα ακόμα πιο κλειστά μυαλά μας. Με τα ελαττώματα που είμαστε γεμάτοι και που πάντα διακρίνουμε στους άλλους, όμως ποτέ στον εαυτό μας. Με τα χιλιάδες συμπλέγματα που κουβαλάμε και κληροδοτούμε χωρίς καμία αιδώ στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας.                   

Αναδιάρθρωση: Και τώρα τι έμεινε να υπολογίζουμε; Τι μετράμε εκτός από χρήματα, φόρους, έσοδα, έξοδα, ακίνητα, μετοχές, τα τελευταία σεντς στην τσέπη μας; Μείναμε γυμνοί και εκτεθειμένοι. Αγκαλιά με τα άγχη μας και τα υλικά «αγαθά» μας. Μετράμε φίλους; Μετράμε ευτυχισμένες στιγμές; Μετρήσαμε αλήθεια ποτέ πόση αγάπη δώσαμε; Πόσο καλό κάναμε στο συνάνθρωπό μας χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση; Ας είναι κίτρινος, μαύρος ή πράσινος με  κόκκινα πουά. Μετράμε τις φορές που σιωπούμε πίσω από κλειστά παράθυρα; Τις φορές που προτιμήσαμε να θυσιάσουμε «λίγη» αξιοπρέπεια για να κερδίσουμε ψίχουλα; Δε νομίζω...

Αναδιάρθρωση: Ήθους, ψυχής, συμβιβασμών. Για όλες τις φορές που ξεχνάμε ότι όταν παραχωρείς την ελεύθερη βούληση σου για να κερδίσεις οτιδήποτε, δεν αξίζεις να έχεις  τίποτα από τα δύο. Και καταλήγεις στο τέλος να χρωστάς και να ξεπληρώνεις για πίτα που δεν έφαγες. Το περίμενες; Όχι βέβαια... Για όλους τους λαοπρόβλητους ηγέτες μας, που τους εκλέγουμε και μετά τους κατηγορούμε, ξεχνώντας ότι αυτοί είναι όσο πιο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή μας γίνεται.

Αναδιάρθρωση: Χρέους. Λεφτά δεν υπάρχουν πια, ξεκάθαρα. Κι όταν υπήρχαν ήταν δανεικά.  Τώρα ήρθε η ώρα να ζήσουμε πληρώνοντας από τις δικές μας τσέπες. Να εγκαταλείψουμε τη βολική ασυδοσία, πάνω στην οποία μας κοίμιζαν γαλήνια για τριάντα χρόνια. Να μάθουμε να στεκόμαστε στα δικά μας πόδια και όχι σε δεκανίκια που με περίσσιο θράσος τώρα έρχονται να μας ζητήσουν τα ρέστα.

Αναδιάρθρωση: Είναι μέρος της ζωής μας, σαν μια λέξη και σαν πολλές ερμηνείες. Ελπίζουμε ότι τουλάχιστον όταν ξεμπερδέψουμε μαζί της, είτε την ξεπαστρέψουμε είτε μας ξεπαστρέψει θα έχει πετύχει τουλάχιστον κάποιες βασικές αλλαγές. Να πάψουμε να κοιτάμε τον Καραγκιόζη, πιστεύοντας ότι είναι ο Μεγαλέξανδρος. Να μάθουμε να είμαστε ευτυχισμένοι, όχι με τα ντουβάρια που συγκρατούν το σπίτι αλλά με τους ανθρώπους που το κάνουν να είναι σπίτι. Να πάψουμε να σηκώνουμε τείχη για να κρατήσουμε μακριά τους ίδιους μας τους εαυτούς. Να μας αφήσει πιο δυνατούς, πιο ακέραιους, πιο υγιείς. Πραγματικά αναδιαρθρωμένους από κάθε τι παρασιτικό, από τα θεμέλια που πιστεύαμε ότι χτίζαμε και αποδείχτηκαν σαθρά. Απαλλαγμένους επιτέλους από φοβίες και μισαλλοδοξίες. Τουλάχιστον ας πετύχουμε αυτό…

Η κατάργηση της δημοσίευσης ισολογισμών χτυπά τον οικονομικό Τύπο

Μεγάλες ανατροπές έρχονται στο χώρο των media, καθώς η επικείμενη κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης ισολογισμών θα οδηγήσει σε κλείσιμο όλες τις ημερήσιες οικονομικές εφημερίδες και πολλές πολιτικές, ενώ παράλληλα θα στερήσει σημαντικούς πόρους από τα ασφαλιστικά Ταμεία των εργαζομένων στον Τύπο Την κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης ζητά επιτακτικά πλέον η τρόικα, διαπιστώνοντας ότι δεν δεν έχουν υλοποιηθεί όσα αναφέρονται στο Μνημόνιο για «μείωση του κόστους δημοσίευσης οικονομικών στοιχείων από εταιρίες», στα πλαίσια γενικότερων ρυθμίσεων για τη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος. 

Σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που ανέλαβε η χώρα, οι αλλαγές έπρεπε να είχαν γίνει μέχρι τον περασμένο Ιούνιο. Αντ' αυτού, η Ελλάδα απέστειλε στις υπηρεσίες της Κομισιόν σχέδιο ρυθμίσεων, το οποίο... "απερρίφθη μετά πολλών επαίνων" και επεστράφη για να καταρτισθεί εκ νέου.
Τώρα, μετά από επανειλημμένες παρεμβάσεις εκδοτών και εκπροσώπων επιχειρηματικών φορέων, οι επικεφαλής του κλιμακίου της τρόικας επανέρχονται στο θέμα και ζητούν από το υπουργείο Ανάπτυξης να προχωρήσει εντός του τρέχοντος έτους στις συμφωνηθείσες αλλαγές.
Πέραν της κατάργησης του καθεστώτος υποχρεωτικής δημοσίευσης ισολογισμών, ζητείται επίσης να απλοποιηθούν οι διαδικασίες έκδοσης αδειών για επιχειρηματική εγκατάσταση και να αναπτυχθεί ένα «ηλεκτρονικό παράθυρο» (single electronic window), στο οποίο θα συγκεντρώνονται τυποποιημένα οικονομικά στοιχεία για τις επιχειρήσεις που δεν θα δημοσιεύουν πλέον ισολογισμούς σε εφημερίδες.

Ποιες πάνε για κλείσιμο
Η ετήσια δαπάνη για τη δημοσίευση ισολογισμών υπολογίζεται σε 38 εκ. ευρώ. Εξ αυτών τα 22 εκ. ευρώ πηγαίνουν σε οικονομικές εφημερίδες και τα υπόλοιπα σε πολιτικές. Επιπλέον 4 εκ. ευρώ δαπανώνται ετησίως για δημοσιεύσεις σε περιφερειακά έντυπα και για μη υποχρεωτικές καταχωρήσεις. 

Αυτή είναι η βασική πηγή εσόδων για τις ημερήσιες οικονομικές εφημερίδες, για τουλάχιστον 6 ημερήσιες πανελλαδικής κυκλοφορίας και για πολλές τοπικές.
Με την κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης θα οδηγηθούν λοιπόν σε "λουκέτο" οι οικονομικές εφημερίδες "Εξπρές", "Κέρδος", "Ημερησία" του ομίλου Μπόμπολα (Πήγασος) και "Χρηματιστήριο". Σε εξαιρετικά δυσχερή θέση θα βρεθεί και η "Ναυτεμπορική", αλλά ίσως μπορέσει να επιβιώσει με δραστικές περικοπές, βασιζόμενη στο επιτυχημένο site που έχει δημιουργήσει.
Οι πολιτικές εφημερίδες που εξαρτούν την επιβίωση τους από τα έσοδα δημοσίευσης ισολογισμών είναι η "Εστία", η "Αυγή", η "Βραδυνή", η "Νίκη", ο "Λόγος" και - σε μικρότερο βαθμό - ο "Αδέσμευτος Τύπος".
Μεγάλα έσοδα από αυτή την πηγή έχει και η "Καθημερινή". Όμως ο όμιλος Αλαφούζου πρωταγωνιστεί στις κινήσεις υπέρ της κατάργησης της υποχρεωτικής δημοσίευσης. Στόχος του είναι να "εξυγιανθεί" ο κλάδος με το κλείσιμο των μικρών εφημερίδων, ώστε εν συνεχεία να μπορέσει να επιβάλει νέους "κανόνες παιχνιδιού"

Θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια νέα Google στην Ελλάδα;

Του Γιώργου Καισάριου

Πολλά ακούγονται για την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη αλλά λίγα γίνονται. Κατ΄ εμέ, το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις σε αυτή τη χώρα (πολιτικοί και λοιποί γραφειοκράτες) δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει να κάνεις μια επένδυση και να συντηρείς μια επιχείρηση. Ακόμα περισσότερο, τι σημαίνει να προσπαθείς να κάνεις μια επιχείρηση κερδοφόρα καθώς ξεκινάς από το μηδέν.

Aς υποθέσουμε, για χάρη της κουβέντας, ότι τρεις φίλοι έχουν μια καλή ιδέα για μια online υπηρεσία. Επίσης να υποθέσουμε ότι και οι τρεις δουλεύουν την ήμερα, αλλά έχουν σκοπό να παλέψουν να μετατρέψουν την ιδέα τους σε μια κερδοφόρα επιχείρηση δουλεύοντας το βράδυ μέχρι αργά.

Οι τρεις αυτοί φίλιοι δεν έχουν κεφάλαια παρά θα εισφέρουν την προσωπική τους εργασία. Έχουν υπολογίσει ότι χρειάζεται περίπου δυο χρόνια ανάπτυξης και από εκεί και πέρα ευελπιστούν ότι θα είναι έτοιμοι να προσφέρουν αυτή την υπηρεσία ελπίζοντας σε πωλήσεις και κέρδη.

Λόγω του ότι αυτοί οι τρεις φίλοι είναι σοβαροί, θεωρούν πρέπον να ιδρύσουν μια εταιρεία, παρ΄ όλο που δεν λογαριάζουν να έχουν έσοδα για τουλάχιστον δύο χρόνια. Το ερώτημα είναι, από τη στιγμή που έχουν ελάχιστα κεφάλαια, σε ποια δικαιοδοσία θα πρέπει να ιδρύσουν αυτή την εταιρεία;

Αν φτιάξουν μια ΑΕ στην Ελλάδα, πέραν των αρχικών εξόδων που θα έχουν (€60.000 για την σύσταση και ένα σωρό άλλα νταβατζηλίκια), θα πρέπει να υπολογίσουν και τα εξής:

Μερικές δημοσιεύσεις τον χρόνο στο ΦΕΚ (κόστος 1.000 ευρώ τουλάχιστον), δημοσιεύσεις ισολογισμού σε τρεις εφημερίδες (κόστος 800 ευρώ), λογιστή (κόστος 2.000), επιμελητήριο (κόστος 400 ευρώ) και βέβαια θα πρέπει να πληρώνουν και το ταμείο τους, άσχετα αν δεν προβλέπεται να έχουν ούτε ένα ευρώ έσοδα τα επόμενα δύο χρόνια (κόστος, περίπου 9.000 ετησίως για τους τρεις). Στην καλύτερη των περιπτώσεων, οι τρεις αυτοί συνέταιροι θα έχουν περίπου €13.000 πάγια νομικά έξοδα το χρόνο για να είναι νομικά καλυμμένοι απέναντι στην πολιτεία.

Αντί όμως να επιλέξουν την Ελλάδα, διαλέγουν την Κύπρο ή τις ΗΠΑ για να κάνουν την ίδρυση. Το αρχικό κόστος είναι περίπου €1.000 και πέρα από ελάχιστα νομικά έξοδα το χρόνο (περίπου €1.000 αν όχι λιγότερο), δεν έχουν κανένα άλλο έξοδο. Το αρχικό κεφάλαια μιας εταιρείας τύπου ΑΕ σε Αμερική και Κύπρο είναι μηδέν.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι περισσότεροι δεν επιλέγουν να φτιάξουν μια εταιρεία στην Κύπρο ή τις ΗΠΑ (μακάρι να το έκαναν), αλλά αποφασίζουν να μην κάνουν τίποτα. Όταν λογαριάσει κανείς τη γραφειοκρατία (πέραν των όσων ανέφερα) και το Γολγοθά που θα πρέπει κάποιος να τραβήξει προκειμένου να ρισκάρει να κάνει κάτι στην Ελλάδα, οι περισσότεροι προτιμούν απλά να μην κάνουν τίποτα.

Αν η Ελλάδα έχει κάτι που αξίζει περισσότερο από τον χρυσό, είναι ένα ανθρώπινο δυναμικό που έχει πολύ καλές γνώσεις των σύγχρονων τεχνολογιών. Αν δεν κάνω λάθος (και διορθώστε με αν κάνω λάθος), η Ελλάδα έχει τους περισσότερους διπλωματούχους Phd αναλογικά προς τον πληθυσμό σε όλη την Ε.Ε. Δυστυχώς όμως όλο αυτό το ανθρώπινο κεφάλαιο μένει ανεκμετάλλευτο διότι το σύστημα τους εμποδίζει να προσπαθήσουν και να αναλάβουν ρίσκο.

Αν αυτή η κυβέρνηση θέλει πραγματικά να προωθήσει την ανταγωνιστικότητα και κατ΄ επέκταση την ανάπτυξη, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνει είναι να μηδενίσει το κόστος ίδρυσης μιας εταιρείας τύπου ΑΕ. Επίσης θα πρέπει να φτιαχτεί μια ανεξάρτητη αρχή για αυτό τον σκοπό που να εξυπηρετεί όλη την Ελλάδα. Τα καραγκιοζλίκια με τις νομαρχίες πρέπει να σταματήσουν. Επίσης θα πρέπει να φτιαχτεί μια κεντρική ηλεκτρονική πύλη όπου ο κάθε ένας θα μπορεί να ιδρύσει μια εταιρεία σε μηδέν χρόνο και με μηδέν κόστος όπως σε άλλες χώρες.

Όσο αναφορά το ΦΕΚ, οι ανακοινώσεις θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς έξοδα μέσα από μια ειδική πύλη και βέβαια θα πρέπει να καταργηθούν οι δημοσιεύσεις στις εφημερίδες και η υποχρέωση να είσαι γραμμένος στο “οικείο επιμελητήριο” κτλ. Το σημαντικότερο από όλα όμως είναι τα έξοδα στο ταμείο ΟΑΕΕ. Αυτά επίσης θα πρέπει να καταργηθούν.

Σε άλλες χώρες, η συνεισφορά στα συνταξιοδοτικά ταμεία (των ιδιοκτητών όχι των εργαζόμενων - όπου να τονίσω δεν προσφέρουν ιατρική κάλυψη) πληρώνονται μόνο και εφόσον η επιχείρηση είναι κερδοφόρα. Αν δηλαδή δεν έχει κέρδος η επιχείρηση, συνεισφορά δεν υπάρχει. Κάτι τέτοιο θα πρέπει να γίνει και εδώ. Είναι αδιανόητο να πρέπει κάποιος να πληρώνει ΟΑΕΕ χωρίς να έχει ούτε έσοδα και ούτε κέρδος.

Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι ανοίγουν όλα τα κλειστά επαγγέλματα σήμερα, δεν θα σωθούμε. Ναι μεν το άνοιγμα ενδεχομένως να βελτιώσει την παροχή ορισμένων υπηρεσιών και ενδεχομένως να δούμε και μειώσεις τιμών, αλλά μην νομίζετε ότι θα δημιουργηθεί ανάπτυξη και εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας.

Η κυβέρνηση πρόσφατα είπε ότι θα δημιουργήσει one stop shops, όπου όλες τις διαδικασίες ιδρύσεως μιας επιχειρήσεις θα την αναλάβουν φατούρα τα ΚΕΠ. Αυτό είναι άλλο ένα μεγάλο λάθος. Κάτι τέτοιο δεν θα μειώσει τη γραφειοκρατία, καθώς δεν καταργούνται οι γραφειοκρατικές διαδικασίες για την ίδρυση μιας εταιρείας (δικηγόροι, συμβολαιογράφοι κτλ). Το μόνο που κάνει η κυβέρνηση είναι να αυξάνει τη γραφειοκρατία, καθώς τώρα θα υπάρχει ένα επιπλέον στρώμα ανθρώπων που ασχολούνται με τις διαδικασίες αυτές αντί οι ενδιαφερόμενοι.

Η Ελλάδα χρειάζεται να προσφέρει υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας για να επιβιώσει. Όσο και αν μειωθούν οι εργατικές αποδοχές, πάντα κάπου αλλού τα μεροκάματα θα είναι μικρότερα. Για να το πετύχουμε αυτό, θα πρέπει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την αγορά να αναλάβει ρίσκο. Παράλληλα όμως, θα πρέπει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις έτσι ώστε να μπορούν να αναλάβουν αυτό το ρίσκο τα νέα παιδιά με μηδενικό κόστος.

Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν τα μυαλά στην Ελλάδα να δημιουργήσουν τη νέα Google, τα εμπόδια είναι τόσο πολλά που μάλλον δεν θα προσπαθήσουν καν και δεν θα την δούμε ποτέ. Διότι για να δούμε μια νέα Google, θα πρέπει να δημιουργηθούν οι διαδικασίες για να μπορεί να ξεκινήσει από κάπου.

Πηγή:www.capital.gr

Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος και η Dolce Vita!

Φωτογραφία:Μιχάλης Κωνσταντινίδης copyright 2008

  

 Mια «αυτοκρατορική» εθνική τουριστική πολιτική εφάρμοσε ο κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος κατά τη διάρκεια της θητείας του στο καταχρεωμένο σήμερα υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης με πραγματικά «ονειρικά» για τον ίδιο αποτελέσματα. Ο Ελληνας υπουργός, στην προσπάθειά του να προωθήσει στα πέρατα της οικουμένης την υπεροχή του ελληνικού τουρισμού έναντι των ανταγωνιστών μας, δεν δίστασε στιγμή να «κονταροχτυπηθεί» με Αραβες κροίσους, αντιμετώπισε στα ίσια Ρώσους ολιγάρχες και κοίταξε το λιγότερο κατά πρόσωπο το εφοπλιστικό λόμπι του Λονδίνου. Με αγόγγυστο χορηγό τον ελληνικό λαό ο κ. Σπηλιωτόπουλος έδωσε πραγματικά σκληρές εθνικές μάχες μέσα από προεδρικές σουίτες των 3.500 ευρώ τη βραδιά, μετακινούμενος με θωρακισμένες υπερπολυτελείς λιμουζίνες που κοστίζουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ και κάνοντας κοπιώδεις διαπραγματεύσεις μέχρι πρωίας στα γνωστότερα σούσι μπαρ αλλά και στα μπαράκια του Σόχο.

Οπως αποκαλύπτει σήμερα το «ΘΕΜΑ», το όνομα του πρώην υπουργού των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας και νυν τομεάρχη Παιδείας του κόμματος φιγουράρει στις χρυσές λίστες των προνομιούχων του διεθνούς jet set. Οι υπεύθυνοι των ακριβότερων ξενοδοχείων ανά τον κόσμο αναπολούν τις στιγμές που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στον large Ελληνα υπουργό στις μεγαλοπρεπείς σουίτες τους και του άνοιγαν την πόρτα σε μία από τις τέσσερις λιμουζίνες που χρησιμοποιούσε για τις μετακινήσεις του, τις οποίες πλήρωναν οι πολίτες αυτής της χώρας. Βέβαια, παραμένει άγνωστο ποια εικόνα θα σχημάτιζαν αν πληροφορούνταν ότι ο «mister Aris» άφησε ταξιδιωτικό φέσι στο υπουργείο του, που ανέρχεται σε 677.000 ευρώ!

Ειδικότερα, τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς ο πρώην υπουργός επισκέπτεται τη διεθνή έκθεση FITUR στη Μαδρίτη και καταλύει στη σουίτα του υπερπολυτελούς «Ritz». Κόστος διαμονής; 3.500 ευρώ τη βραδιά, με τη συνολική ατομική του χρέωση να διαμορφώνεται στα 21.068 ευρώ.

Η επόμενη επίσκεψη στην πρωτεύουσα της Ισπανίας κλείνεται για τον Μάιο. Η κράτηση της σουίτας στο «Puerta America», αντί 2.745 ευρώ τη βραδιά, στο όνομα του υπουργού είναι επιτυχής, όμως έκτακτες υποχρεώσεις τον κρατούν μακριά από τη χώρα των ταυρομαχιών. Αποκαλυπτικό το σχετικό τιμολόγιο: «Ακυρωτικά για 2 διανυκτερεύσεις σε σουίτα για τον κ. υπουργό», με τον Ελληνα φορολογούμενο να πληρώνει 5.490 ευρώ.

Η ξέφρενη κούρσα χλιδάτων υπηρεσιακών ταξιδιών που πραγματοποίησε ο κ. Σπηλιωτόπουλος ως υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης, μόνο το διάστημα Μάιος - Δεκέμβριος 2008, στοίχισαν στον ελληνικό λαό 702.000 ευρώ.

Ειδικότερα, τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς ο πρώην υπουργός επισκέπτεται τη διεθνή έκθεση FITUR στη Μαδρίτη και καταλύει στη σουίτα του υπερπολυτελούς «Ritz». Κόστος διαμονής; 3.500 ευρώ τη βραδιά, με τη συνολική ατομική του χρέωση να διαμορφώνεται στα 21.068 ευρώ.

Η επόμενη επίσκεψη στην πρωτεύουσα της Ισπανίας κλείνεται για τον Μάιο. Η κράτηση της σουίτας στο «Puerta America», αντί 2.745 ευρώ τη βραδιά, στο όνομα του υπουργού είναι επιτυχής, όμως έκτακτες υποχρεώσεις τον κρατούν μακριά από τη χώρα των ταυρομαχιών. Αποκαλυπτικό το σχετικό τιμολόγιο: «Ακυρωτικά για 2 διανυκτερεύσεις σε σουίτα για τον κ. υπουργό», με τον Ελληνα φορολογούμενο να πληρώνει 5.490 ευρώ.

Το διάστημα 6-9 Μαΐου ο κ. Σπηλιωτόπουλος μεταβαίνει στο Ντουμπάι για την έκθεση Arabian Travel Market. Καταλύει στην προεδρική σουίτα του επιβλητικού «Jumeirah Emirates Towers» με τιμή 3.293 ευρώ τη βραδιά. Τον Σεπτέμβριο κάνει τριήμερη επίσκεψη στην Εκθεση Θεσσαλονίκης και διαμένει στη σουίτα του «Daios» με κόστος 2.275 ευρώ ανά διανυκτέρευση.

Ιδια εικόνα και στο ταξίδι του στο Λονδίνο τον Νοέμβριο του 2008, που στοίχισε συνολικά 150.990 ευρώ, φιλοξενούμενος σε σουίτα του «Mandarin» με ημερήσια χρέωση 1.368 ευρώ.

Ο… ιός της απόλυτης χλιδής όμως που φαίνεται ότι χτύπησε τον κ. Σπηλιωτόπουλο πρόκειται να «φιλοξενηθεί» στις δικαστικές αίθουσες, καθώς ο πρώην υπουργός άφησε οικονομικές εκκρεμότητες 677.000 ευρώ στο ταξιδιωτικό γραφείο «Active World», που οργάνωσε τα υπηρεσιακά του ταξίδια, με αποτέλεσμα το τελευταίο να προσφύγει στην Ελληνική Δικαιοσύνη κατά του Δημοσίου. Ο ιδιοκτήτης του ταξιδιωτικού γραφείου κ. Βαγγέλης Αρβανίτης μιλώντας στο «ΘΕΜΑ» αναφέρει: «Είμαι στα όρια της οικονομικής χρεοκοπίας εξαιτίας της οφειλής αυτής. Το γεγονός ότι δεν έχω κλείσει είναι θαύμα». Επιπλέον, το συγκεκριμένο γραφείο έχει κινηθεί νομικά τόσο κατά του κ. Σπηλιωτόπουλου όσο και κατά της πρώην συνοδού του, κυρίας Μαριλένας Παπαχριστοδούλου, η οποία σπούδαζε στο Λονδίνο την εποχή που ο ίδιος ήταν υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης, ζητώντας να του καταβληθεί το ποσό των 100.260 ευρώ, που αφορά σε ιδιωτικά ταξίδια που έκαναν ο πρώην υπουργός και η κυρία Παπαχριστοδούλου.

Κυκλοφορούσε μόνο με θωρακισμένη Mercedes

«Περιμέναμε μέχρι τις 4 το πρωί τον υπουργό και την παρέα του έξω από τα μπαρ του Σόχο»

Μιλά στο «ΘΕΜΑ» ο Ελληνας ιδιοκτήτης αυτοκινήτων VIP, στον οποίο ο πρώην υπουργός άφησε χρέος 14.554 λιρών συν τους τόκους

Η ακριβού γούστου υπουργική διαδροµή του κ. Αρη Σπηλιωτόπουλου ανέδειξε τη µεγάλη του αδυναµία στις υπερπολυτελείς λιµουζίνες, κάτι που έως και σήµερα αποτελεί θέµα συζήτησης στους κοσµικούς κύκλους της Ευρώπης. Βέβαια, αυτή η προτίµησή του έχει λάβει αρνητικές διαστάσεις επί βρετανικού εδάφους, γεγονός για το οποίο έχουν ενηµερωθεί, εκτός της εφηµερίδας «Guardian», τόσο ο σηµερινός πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου όσο και ο προκάτοχός του κ. Κώστας Καραµανλής µε σχετικές επιστολές.

Αφορµή στάθηκε ένα ακόµα υπουργικό φέσι που άφησε ο κ. Σπηλιωτόπουλος, αυτή τη φορά σε Ελληνα ιδιοκτήτη εταιρείας µεταφοράς VIP στο Λονδίνο. Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας «Hermis Travel Agency», κ. Δηµήτρης Χατζηθεοδωρίδης, αν και προσέφερε τις υπηρεσίες του στον πρώην υπουργό όχι µε µία, ούτε µε δύο, αλλά συνολικά µε τέσσερις λιµουζίνες κατά τη διάρκεια δύο υπηρεσιακών ταξιδιών του στη βρετανική πρωτεύουσα στα τέλη του 2008, δεν πληρώθηκε ποτέ! Ο κ. Χατζηθεοδωρίδης διεκδικεί από το Ελληνικό Δηµόσιο το ποσό των 14.554 λιρών συν τους τόκους για τις υπουργικές µετακινήσεις κατά τις περιόδους 24-28 Οκτωβρίου και 7-13 Νοεµβρίου 2008.

Ο Ελληνας επιχειρηµατίας, µε πελατολόγιο διασηµότητες και µεγιστάνες του πλούτου, υπήρξε µάλιστα και ο προσωπικός οδηγός του κ. Σπηλιωτόπουλου ξεναγώντας τον στο Λονδίνο µε θωρακισµένη Mercedes S 320. Ο ίδιος µιλώντας στο «ΘΕΜΑ» αναφέρει ότι «τέσσερις λιμουζίνες Mercedes S 320, μία εκ των οποίων με αλεξίσφαιρα τζάμια, χρησιμοποίησε από το γραφείο μας ο κύριος υπουργός, χωρίς όμως να μας πληρώσει». Οπως διευκρινίζει ο κ. Χατζηθεοδωρίδης, η επιλογή της συγκεκριµένης µάρκας λιµουζίνας δεν ήταν τυχαία καθώς «με απαίτηση του υπουργείου τα αυτοκίνητα έπρεπε να ήταν όλα Mercedes. Δεν συζητούσαν κάτι άλλο». Κατά τη διάρκεια των µετακινήσεων, ο κ. Σπηλιωτόπουλος ήταν σε πάρα πολύ καλή διάθεση, και σε αυτό ίσως να συνέβαλε το γεγονός ότι στο πολυτελές αυτοκίνητό του «επέβαινε και μια ξανθιά καλλίγραμμη φίλη του που έμενε στο Λονδίνο. Μάλιστα είχαμε πάει και στο σπίτι της την πρώτη μέρα».

Οσον αφορά στο σκέλος των υπουργικών προορισµών, «στο δεύτερο ταξίδι του υπουργού όλες και όλες οι υπηρεσιακές του μετακινήσεις ήταν τέσσερις. Μία φορά στην έκθεση για την οποία ήρθε, μισή ώρα στην έκθεση του Βυζαντίου, μία φορά σε συναυλία του πιανίστα κ. Δημήτρη Σγούρου και μία φορά στο γραφείο του ΕΟΤ». Παρ’ όλα αυτά το «γαλάζιο» κυβερνητικό στέλεχος βρήκε χρόνο να απολαύσει το αγαπηµένο του σούσι και την εξωτική γιαπωνέζικη κουζίνα των φηµισµένων εστιατορίων «Nobu», «Zuma» και «Ιtsu», ενώ δεν θα µπορούσε να µη γευτεί τις τοπικές λιχουδιές στο βραβευµένο εστιατόριο «Bumpkin». Σύµφωνα µε τον κ. Χατζηθεοδωρίδη, η ίδια διαδροµή προς τους ναούς της γεύσης ακολουθούνταν και κατά τις βραδινές ώρες «μέχρι να μεταφέρουμε γύρω στα μεσάνυχτα τον κύριο υπουργό και τη συνοδεία του στα μπαρ του Σόχο».

Τις µέρες εκείνες όσοι έτυχε να περάσουν από το πασίγνωστο «China White», το «Mahiki Club» µε τα τροπικά κοκτέιλ, το πριβέ «Boujis Club» και το «Tramp Club» είχαν την ευκαιρία να δουν τέσσερις υπερπολυτελείς Mercedes παρατεταγµένες σε άψογο σχηµατισµό. «Μέχρι τις 4 το πρωί περιμέναμε έξω από τα μπαρ για να παραλάβουμε τον υπουργό και τη συνοδεία του. Μέχρι τότε που έκλειναν δηλαδή. Και, ξέρετε, εμείς πληρωνόμαστε με την ώρα». Οσον αφορά στις πρωινές εξορµήσεις του κ. Σπηλιωτόπουλου και της συνοδείας του, «πήγαιναν στα καταστήματα στο West End και μας τηλεφωνούσαν να τους παραλάβουμε από εκεί».

Από τον πειρασµό της πολυτέλειας που προσφέρει η ναυαρχίδα της Mercedes δεν κατάφερε να ξεφύγει ο πρώην υπουργός ούτε στο αµέσως επόµενο ταξίδι του στο Λονδίνο, το διάστηµα 6-12 Δεκεµβρίου του 2008. Σύµφωνα µε τα σχετικά τιµολόγια που έχει στη διάθεσή του το «ΘΕΜΑ», ο κ. Σπηλιωτόπουλος, πιστός στις S Class, ξόδεψε 14.379,60 λίρες για να µετακινηθεί στη βρετανική πρωτεύουσα µένοντας σε σουίτα του ξενοδοχείου «Mandarin», µε χρέωση 1.368 ευρώ τη βραδιά.

PROTO THEMA

Δημόσιοι υπάλληλοι και ανεργία

  
του Τάκη Μίχα

 www.protagon.gr

Η Ελλάδα παρουσιάζει ένα παράδοξο. Η οικονομία της έχει δυο κυρίως τομείς όπως και σε άλλα κράτη. Ο ένας είναι ο δημόσιος ο άλλος ο ιδιωτικός. Ο πρώτος είναι υπερχρεωμένος και δεν μπορεί να εκπληρώσει τις καθημερινές του υποχρεώσεις αν δεν δανεισθεί με προνομιακούς όρους (ΔΝΤ-ΕΕ). Ο δεύτερος δεν έχει αυτό το πρόβλημα -όχι στο ίδιο βαθμό τουλάχιστον- εκτος και αν του χρωστάει το δημόσιο.

Ως εδώ τίποτα το παράξενο. Αυτό που είναι το παράδοξο είναι ότι ενώ ο πρώτος τομέας βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας, ο δεύτερος είναι εκείνος που πληρώνει την νύφη. Έτσι, ενώ σχεδόν καμιά από τις επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα (εκπαιδευτήρια, νοσοκομεία, εκκλησίες, υπουργεία, δημοτικοί και κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί, ΔΕΚΟ κλπ) δεν έχουν κλείσει, το τελευταίο έτος έχουν κλείσει ή εγκαταλείψει την Ελλάδα πάνω απο 1500 επιχειρήσεις.

Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι ούτε σχεδόν ένας από τους άνω των 200.000 ανέργων σήμερα στην Ελλάδα δεν προέρχεται από τον χρεοκοπημένο δημόσιο τομέα. Αντίθετα όλοι σχεδόν προέρχονται από τον ιδιωτικό. Όμως ακόμα και πολλοί απο αυτούς που αναγνωρίζουν την ανορθολογικότητα αυτής της κατάστασης διστάζουν να προτείνουν το προφανές βήμα δηλαδή την μείωση των δημοσίων υπαλλήλων. Διότι πιστεύουν ότι με το μέτρο αυτό απλά θα αυξηθεί η συνολική ανεργία και δεν θα ωφεληθεί κανένας. Όμως πόσο ισχύει αυτό;

Αυτό θα ίσχυε αν ο αριθμός των απασχολούμενων στο δημόσιο και ο αριθμός των ανέργων ιδιωτικών υπαλλήλων ήσαν δυο ανεξάρτητα μεταξύ τους μεγέθη. Τότε πράγματι η μείωση των απασχολούμενων στο δημόσιο θα συνεπάγετο αύξηση του συνόλου των ανέργων. Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Το μέγεθος του δημόσιου τομέα και η ανεργία του ιδιωτικού τομέα συνδέονται μεταξύ τους. Όσο πιο πολλούς υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους έχει μια χώρα τόσο περισσότεροι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα θα είναι άνεργοι. Οι λόγοι είναι οι εξής:

Πρώτον διότι η συντήρηση ενός μεγάλου αριθμού δημοσίων υπαλλήλων σημαίνει αυξημένα φορολογικά βάρη στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που καλούνται να χρηματοδοτήσουν τους μισθούς και τις εν γένει δημόσιες δαπάνες. Όμως τα αυξημένα φορολογικά βάρη μεταφράζονται σε αυξημένο κόστος για τις επιχειρήσεις κάτι που έχει ως συνέπεια απολύσεις εργαζομένων η κλείσιμο επιχειρήσεων. Με άλλα λόγια ανεργία.

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο η ύπαρξη πολλών δημοσίων υπαλλήλων δημιουργεί ανέργους στο ιδιωτικό τομέα αφορά στην νομοτελειακή αύξηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών. Οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους παράγουν συνεχώς εγκυκλίους, ρυθμίσεις, τροποποιήσεις κτλ. Όσο περισσότερες σφραγίδες έχει ένας δημόσιος υπάλληλος η σε όσο περισσότερα έγγραφα απαιτείται η υπογραφή του τόσο περισσότερο αυξάνεται η ισχύς και το κύρος του. Όμως η ύπαρξη αυτής της τεράστιας γραφειοκρατίας αποτελεί μια τροχοπέδη για την ίδρυση και την λειτουργία των ιδιωτικών επιχειρήσεων .Το γεγονός ότι απαιτούνται έως και 70 άδειες για την δημιουργία μιας επιχείρησης στην Ελλάδα αποτελεί ένα από τους πιο σημαντικούς λόγους για την μη έλευση ξένων επιχειρήσεων στην χώρα μας. Αποτέλεσμα όλων αυτών για μια ακόμη φορά αυξημένη ανεργία στον ιδιωτικό τομέα.

Ο τρίτος λόγος αφορά στην διαφθορά. Όσο πιο μεγάλος είναι ο κρατικός τομέας και όσο πιο πολλές οι εγκύκλιοι, ερμηνευτικές διατάξεις και το χαρτομάνι γενικώς –και συνεπώς η αδιαφάνεια-τόσο μεγαλύτερη είναι η δυνατότητας άνθισης της διαφθοράς. Όσο μεγαλύτερη αδιαφάνεια και αβεβαιότητα π.χ. υπάρχει στα φορολογικά νομοσχέδια τόσο αυξάνεται η δυνατότητα να «λαδωθεί» ο εφοριακός. Όσο περισσότερα πιστοποιητικά χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις μια επιχείρηση τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες ότι σε κάποιο στάδιο θα πρέπει να καταβάλλεις ένα «δωράκι». Όμως η διαφθορά με την σειρά της αποτελεί όχι απλά ένα πρόσθετο κόστος για τις επιχειρήσεις αλλά και εν από τα μεγαλύτερα αντικίνητρα για την έλευση ξένων επιχειρήσεων. Άλλος λοιπόν ένας λόγος για τον οποίο αυξάνεται η ανεργία.

Αυτοί είναι μερικοί λόγοι που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό που δείχνουν ότι η μείωση των θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα δεν οδηγεί αυτόματα στην αύξηση της συνολικής ανεργίας αλλά ότι αντίθετα μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων με ότι αυτό συνεπάγεται. Γι αυτό είναι τεράστιο λάθος να υποστηρίζει κανείς όπως κάνει η ΕΚΑ(«εθνική καθεστωτική αναρχοαριστερα») ότι το πρόβλημα της ανεργίας θα λυθεί με την πρόσληψη πρόσθετων δημοσίων υπαλλήλων-εκτος φυσικά αν διορίσεις τους πάντες στο δημόσιο καταργώντας παράλληλα τον ιδιωτικό τομέα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=4913

stereo nova - το ταξίδι της φάλαινας

Απόστολος Γκλέτσος ο εξολοθρευτής!

«Την Τρίτη το πρωί, στις 8.00, θα είμαι πάλι εκεί έχοντας κατοίκους στο πλευρό μου» τονίζει ο δήμαρχος Στυλίδας κ.Απ. Γκλέτσος σχολιάζοντας την είδηση της παραπομπής του στο Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Λαμίας καθώς το πρωί της Δευτέρας εποχούμενος σε χωματουργικό και με τη βοήθεια συνεργείων του δήμου άνοιξε παραδρόμους στην εθνική οδό κοντά στα διόδια της Πελασγίας (φωτογραφία).

  Η εταιρεία στην οποία έχει παραχωρηθεί η εκμετάλλευση της εθνικής οδού έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα κάνει πλέον δεκτές τις κάρτες ελεύθερης διέλευσης που είχε παραχωρήσει- και η ισχύς των οποίων έληξε χθες Δευτέρα 10 Ιανουαρίου τα μεσάνυχτα. Η αντίδραση του κ. Γκλέτσου είχε ως αποτέλεσμα τον σχηματισμό δικογραφίας από την Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Λαμίας και την παραπομπή του στο Τριμελές Εφετείο.

«Μας κοροϊδεύουν» σημειώνει ο κ. Γκλέτσος, επισημαίνοντας ότι αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες επικαλούνται για τη διάνοιξη δρόμων την ανάγκη απαλλοτριώσεων αλλά και το υπέρογκο κόστος τους.

«Πήγαμε με συνεργεία του δήμουκαι εντοπίσαμε ήδη έτοιμους, δημοτικούς δρόμους·εμείς απλώς βγάλαμε τους πασσάλους» προσθέτει ο δήμαρχος, σημειώνοντας ότι το σημείο των διοδίων βρίσκεται στη μέση του δήμου, ως εκ τούτου η υπόθεση αυτή αφορά περίπου 3.000 ανθρώπους.«Δεν μπορεί ο φτωχός αγρότης που διανύει ακόμη και 10-20 φορές την ίδια απόσταση για να πάει στο λιοτρίβι τουνα πληρώνει κάθε φορά 2,60 ευρώ».
Μαζί σου δήμαρχε!!!


Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=377266&ct=32&dt=11/01/2011#ixzz1ApVhXoRe

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΘΕΛΕΙ SEX!

10 πράγματα που μπορείτε να κάνετε

για limit up στο sex εν μέσω ΔΝΤ

από τη Δήμητρα Μποφυλάτου, αναδημοσίευση από το “Glam”

Ο Στρος Καν έχει φέρει τα πάνω κάτω στη καθημερινότητα μας και όπως λέει μια φίλη μου: «το κρεβάτι δεν θα μπορούσε να μην επηρεαστεί από το Δ.Ν.Τ». Γιορτάστε την πρώτη μέρα του χρόνου (και)  στο κρεβάτια για να δείτε άσπρη μέρα και ουχί λευκές  νύχτες...

          Η εικόνα του ευτυχισμένου ζευγαριού που κάνει αχαλίνωτό sex κάτω από το  στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο, δίπλα στο τζάκι και γενικότερα σε όλα τα σημείο του σπιτιού, το μόνο που σου θυμίζει πλέον είναι σκηνή από ρομαντική κομεντί; Aπο τότε που ο όρος  «οικονομική κρίση» μπήκε στη ζωή σου οι αγκαλίτσες και τα χουχουλιάσματα κάτω από το πάπλωμα, οι μικρές εκπλήξεις, τα ερωτικά sms και τα ρομαντικά δείπνα έδωσαν τη θέση τους στη γκρίνια, την ανελέητη κρεβατομουρμούρα και τις παρατηρήσεις του τύπου: «Ήταν η σειρά σου να πληρώσεις τον ΟΤΕ. Τώρα πάλι μας κόψανε το τηλέφωνο, τι να σου πω παιδάκι μου, καλά μου τα έλεγε εμένα η μάνα μου». Ο Στρος Καν έχει φέρει τα πάνω κάτω στη καθημερινότητα μας και όπως λέει μια φίλη μου: «το κρεβάτι δεν θα μπορούσε να μην επηρεαστεί από το Δ.Ν.Τ». Τί να κάνεις για να «σώσεις οτιδήποτε κι αν σώζεται» στη σχέση σου και να επιτύχεις το limit up στη σεξουαλική σου ζωή;

«Χορεύοντας με τους λογαριασμούς»

      Πριν κάποια χρόνια το σπίτι σας ήταν το καταφύγιο σας. Τα ρομαντικά «post it» στο ψυγείο στη συνέχεια αντικαταστάθηκαν από συσσωρευμένους (απλήρωτους)  λογαριασμούς και το σεξ πάνω στο πάγκο της κουζίνας έδωσε στη θέση του σε βραδιές τηλεόρασης  με έμφαση σε εκπομπές μαγειρικής «Master chef» και «Τοp chef» με τον αγαπημένο σου να μονολογεί: “Εσύ πότε θα  μου φτιάξεις χοιρινό με σκόρδο σαν του Σκαρμούτσου;»  κι εσύ να τον βρίζεις που εδώ και έξι μήνες δεν έχει καταφέρει να βρει δουλειά. Το σεξ από εκεί που ήταν αγαπημένη σας συνήθεια πλέον γίνεται στη χάση και τη φέξη, σε στυλ να μην ξεχνιόμαστε και εσύ αναρωτιέσαι τι φταίει;

      Η οικονομική κρίση σας έχει επηρεάσει, πράγμα πολύ λογικό εφ όσον το βιωτικό σας επίπεδό έχει αλλάξει προς το χειρότερο, αλλά μήπως πέρα από τον Mr Blue eyes να στρέψεις και κάποιες ευθύνες προς το άτομο σου; Όταν η γκρίνια έρχεται σε πρώτο πλάνο το «καυτό σεξ»  μπαίνει στη ντουλάπα, μαζί με τη ναφθαλίνη. Σταμάτα να κατηγορείς τον σύντροφό σου για όλα όσα συμβαίνουν στη κοινή σας ζωή και αντιμετώπισε τον ως σύμμαχο. Με το να τον «πρήζεις» για τους απλήρωτους λογαριασμούς ή με το να τον πιέζεις να βρει και δεύτερη δουλειά το μόνο που κάνεις είναι να τον «ευνουχίζεις». Πάρε κι εσύ την κατάσταση στα χέρια σου, μην τα θεωρείς όλα δεδομένα και κυρίως περιόρισε τα έξοδα για ρούχα και τσάντες-δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου- Κρίση είναι, θα περάσει. Αν στη θέση της γκρίνιας βάλεις τη λέξη «σεβασμός» και γίνεις και πάλι «γατούλα» στην επικοινωνία σου με τον σύντροφο σου, δεν θα γίνεις πιο πλούσια αλλά σίγουρα θα δεις «άσπρη μέρα» στη κρεβατοκάμαρα. Άλλωστε η καλή ζωή δεν απαιτεί πολλά χρήματα, αλλά γούστο, μια ζεστή αγκαλιά και δυο τρεις καλούς φίλους που θα σταθούν δίπλα σου στις εύκολες και τις δύσκολες στιγμές.

«Είναι το στρώμα μου μονό- αλλά δεν καλοπερνώ»

  

   Είσαι κορίτσι αυτόνομο και στα 90s  τα γυναικεία περιοδικά σε είχαν ονομάσει: «γυναίκα καριέρας». Tώρα έχεις δεχτεί τρεις μειώσεις μισθού σε ένα χρόνο, αλλά τουλάχιστον-όπως λέει κι η μαμά σου- έχεις τη «δουλίτσα» σου. Πριν λίγα χρόνια ήσουν πελάτισσα στο «Κiku», θαμώνας στο «Villa Mercedes» και οι πωλήτριες στη Πλατεία Κολωνακίου «έπιναν» νερό στο όνομα σου. Όσο για τον αγαπημένο σου; Κι εκείνος είχε το loft του στη Φωκυλίδου, μένατε σε ξεχωριστά σπίτια για να έχετε την αυτονομία σας και φυσικά κάνατε σεξ πάντα και παντού: Kαι πώς να μην έχεις όρεξη όταν είσαι τα Χριστουγεννα στο Παρίσι, το Λονδίνο ή το Μπαλί; Tώρα τον έπνιξαν τα χρέη και για να μην τον «κλείσουν» μέσα ο αγαπημένος σου πούλησε όσο- όσο το διαμέρισμα του και μένει με τους γονείς του στη Φιλοθέη, ενώ εσύ έχεις αρχίσει να «ξενερώνεις» βλέποντας ότι το «Greek dream» ξεφούσκωσε….Αν τον είχες συνδυάσει με το συγκεκριμένο lifestyle και δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς την αίσθηση «glamorous ματαιότητας» στη ζωή σου η μόνη λύση είναι να τον χωρίσεις και να στραφείς προς άλλο « περήφανο χορηγό». Αν πάλι τον αγαπάς πραγματικά προσπάθησε να τον βοηθήσεις και να τον κάνεις να ξεφύγει από τη «ζοφερή» πραγματικότητα. «Ουκ εν τω πολλώ το ευ» άλλωστε που λένε και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Βάλε τα πιο sexy εσώρουχα σου, και κάλεσε τον να στολίσετε μαζί το δέντρο με λίγο κρασί και δεν μπορεί η λιμπιντο θα ανέβει στα ύψη, όπως τις καλές παλιές μέρες.

«Love and marriage»

      Όταν πρωτογνωριστήκατε με τον αγαπημένο σου (και νυν συζυγό), οι γείτονες σας κάνανε παρατήρηση γιατί  την ώρα του οργασμού, τσίριζες σαν άλλη Μαρία Κάλλας και δεν μπορούσαν οι άνθρωποι να ησυχάσουν. Λίγα χρόνια μετά, παντρευτήκατε και στη συνέχεια αποκτήσατε τα δυο παιδιά σας. Τσιρίζουν όλη μέρα, μόνο που τώρα κάνεις από τους γείτονες δεν σας κάνει παρατήρηση, γιατί είστε οικογενειάρχες. Eσύ ουρλιάζεις γιατί ο μισθός σου κάνει φτερά στις 15 του μήνα, ο σύζυγος σου τρέχει για να τα βγάλει πέρα και κοιμάται στη τηλεόραση εξουθενωμένος πριν καν η ώρα πάει 00.00.

     Είναι λογικό να αισθάνεστε και οι δύο πιεσμένοι και το τελευταίο πράγμα που θέλετε είναι να κάνετε σεξ. Αυτή όμως είναι η μεγαλύτερη παγίδα στην οποία μπορεί να πέσει ένα παντρεμένο ζευγάρι: να θεωρήσει δηλαδή ο ένας τον άλλο δεδομένο. Αντ’ αυτού δοκίμασε μια μέρα να βάλεις νωρίς τα παιδιά για ύπνο και ετοίμασε για τους δυο σας ένα ρομαντικό δειπνο. Θα εκπλαγείς με το πόσα έχετε ακόμη να πείτε σαν ζευγάρι. Δεν είστε μόνο συνέταιροι στις υποχρεώσεις και φρόντισε να το θυμάσαι αυτό. Ξεχνάς άλλωστε πώς τον ερωτεύτηκες, χρόνια πριν; Ο έρωτας απαιτεί καθημερινό αγώνα και ειδικά τώρα που η οικονομική κρίση δοκιμάζει το εισόδημα σας το μόνο που θα σας «σώσει» είναι η αγάπη και το καλό σεξ. Σταμάτα να αισθάνεσαι ενοχές για το αν είσαι καλή μητέρα και κάνε αλλαγή πλάνου; Είσαι καλή σύζυγος; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες γυναίκα; Αν έχουν περάσει χρόνια από τότε, ίσως είναι καιρός να αφουγκραστείς τις ανάγκες σου και να μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου. Αν δεν το κάνεις, πώς περιμένεις να σε αγαπούν οι άλλοι;

ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΕΝ ΜΕΣΩ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Γράφει η Δρ. Φαιδρα Λογοθέτη,  Κλινική Ψυχολογος– Ψυχοθεραπεύτρια

Οικονομική κρίση στο ζευγάρι συνήθως σημαίνει αγωνία για τους απλήρωτους λογαριασμούς, σύγκρουση ή απογοήτευση. Η κρίση στα χρήματα φέρνει στην επιφάνεια ζητήματα του ζευγαριού,  που η ευμάρεια σκεπάζει συνήθως καλά.. 

Ωστόσο, η τωρινή  παγκόσμια οικονομική κρίση μοιάζει να λειτουργεί διαφορετικά στα ζευγάρια. Σύμφωνα με έρευνες, τελευταία παρατηρείται μείωση έως και 30% των διαζυγίων. Για κάποια ζευγάρια αυτό οφείλεται σε παράγοντες όπως, η ακρίβεια, η μείωση των μισθών, η απειλή απόλυσης, τα οικογενειακά χρέη. Φαίνεται πια ότι στις μέρες μας ο χωρισμός είναι μια αλόγιστη σπατάλη! Ωστόσο, ένα σημαντικό  ποσοστό ζευγαριών που βάλλονται από την κρίση για πρώτη φορά, νοιώθουν ότι το πρόβλημα δεν ανήκει αποκλειστικά και μόνο σε αυτούς. Παρατηρώντας γύρω, ανακαλύπτουν όλο  και περισσότερους φίλους, συνεργάτες ή συγγενείς να χάνουν δουλειές, να αδυνατούν να ξεπληρώσουν χρέη,  να αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους. Τώρα πια ο υπαίτιος δεν είναι ο σύντροφός σου που δεν προνόησε για τα οικονομικά της οικογένειας, αλλά  ένα σαθρό σύστημα που συνειδητοποιείς ότι απλά και προκλητικά σε εξαπάτησε. Αυτό ανακουφίζει το ζευγάρι και δεν αφήνει χώρο για αλληλοκατηγορίες.

Η οικονομική κρίση είναι για τα ζευγάρια ένα από τα καλύτερα τεστς συντροφικότητας και δέσμευσης. Μια ευκαιρία  να ανακαλύψουν πιο δημιουργικούς τρόπους να περνάνε καλά μαζι,  εφαρμόζοντας την γνωστή ρήση των παππούδων μας, «η φτώχεια θέλει καλοπέραση!».

Η Δρ. Φαιδρα Λογοθετη διευθύνει το ΚΕΝΤΡΟ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ & ΘΕΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ LOVESMILES. Είναι συγγραφεας του best seller βιβλιου για την ανδρική απιστία, «Αγάπη μου απόψε θ’ αργήσω», από τις  εκδόσεις Ιβίσκος

Παναγιώτης Ψωμιάδης. Ο καταγγέλλων σεξουαλικής παρενόχλησης!!!

   “Όταν υπηρετούσα ως βουλευτής υπήρχαν καμιά εικοσαριά ντιντήδες”, είπε ο Περιφερειάρχης Μακεδονίας Παναγιώτης Ψωμιάδης στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη «Καλημέρα Ελλάδα». Οι …καταγγελίες συνεχίστηκαν με τον Παναγιώτη Ψωμιάδη να «δίνει» όλο το ρεπορτάζ on air: “Ρώτησα τους αστυνομικούς: Τι γίνεται εδώ ρε παιδιά; Ορισμένοι μου πιάνουν το μαγουλάκι και μου είπαν ότι είναι 18 με 23». Και δεν έμεινε εκεί το θέμα! Ο περιφερειάρχης Μακεδονίας αποκάλυψε ότι είχε δεχθεί σεξουαλική παρενόχληση στα έδρανα της Βουλής, χωρίς να αποκαλύψει το όνομα του βουλευτή! Ο ίδιος περιέγραψε το εξής: “Μπαίνω πρώτη μέρα στη Βουλή για να ορκιστώ. Καθόμουν δίπλα από έναν συνάδελφο και μου λέει: “Το βράδυ τι έχεις να κάνεις;”. Πήγα μετά και ρώτησα τον αείμνηστο Γιώργο Τζιτζικώστα και μου είπε: “Μακριά! Αυτός κάθε βράδυ πηγαίνει στο Ζάππειο...”. Άλλαξα κάθισμα και πήγα να κάτσω σε άλλο”. Λίγο ακόμη να τον πιέζανε  θα έδινε όχι μόνο ονόματα, αλλά και διευθύνσεις και τηλέφωνα. Ποιοι βουλευτές άραγε θα ήθελαν πολύ να παρελάσουν στο «Gay parade»;

Τελικά ποιοί τα φάγανε;

του Σταύρου θεοδωράκη
www.protagon.gr




Ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος (που εκτιμώ) έγραψε στο πρωτοχρονιάτικο Βήμα ένα άρθρο με τίτλο «Δεν τα φάγαμε μαζί». Ανάμεσα στα επιχειρήματα του ήταν ότι «δεν μπορείς να εξομοιώνεις τον φοροφυγά των 10 εκατομμυρίων με τον φτωχοδιάβολο που κατάφερε να διορίσει τον ανιψιό του ως κλητήρα». Αντίστοιχα σχόλια έκαναν και κάποιοι που διάβασαν το κείμενο μου για τις «παραστρατημένες μέλισσες». Καμία έκπληξη. Όλοι συμφωνούμε ότι ένα έγκλημα δεν είναι το ίδιο με ένα πλημμέλημα. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό και είναι άδικο να μαλώνουμε για τα αυτονόητα. Το ερώτημα είναι αν η κοινωνία επέτρεψε να γίνονται αυτά τα εγκλήματα ή έγιναν ερήμην της. Η δική μου άποψη είναι ότι τα περισσότερα εγκλήματα έγιναν με την ανοχή αν όχι την ενθάρρυνση αρκετών εξ ημών. Και επειδή σας βλέπω δύσπιστους για τις ευθύνες μας, σας θυμίζω μερικά από τα οικουμενικά μας εγκλήματα.

Στρατιωτικές δαπάνες
Η Ελλάδα είναι η χώρα με τα περισσότερα (άχρηστα από ό,τι αποδεικνύεται) όπλα. Τις πολεμικές δαπάνες όμως δεν τις ψήφιζε μόνο το κόμμα που κυβερνούσε αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των Βουλευτών. Το κόλπο ήταν γνωστό. Μια εφημερίδα φώναζε ότι οι Τούρκοι έφτασαν στο Φάληρο και την επομένη οι πολιτικοί μας στοιχισμένοι παρήγγελλαν μια ντουζίνα φρεγάτες. Πλούτιζαν έτσι υπουργοί, παρατρεχάμενοι, μεσάζοντες αλλά και οι κολαούζοι τους που είχαν δημιουργήσει το πολεμικό κλίμα. Ο πλουτισμός λοιπόν του Άκη, Μάκη, Λάκη που χειρίστηκαν τις πολεμικές δαπάνες δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει, έγινε με την άδειά μας ή τέλος πάντων με την ανοχή μας.

Δημόσια διοίκηση 
Η φούσκα του Δημοσίου δεν είναι επίσης έργο μόνο ενός. Η διόγκωση του ήταν… λαϊκή απαίτηση. Μπορεί ο Πάγκαλος να παραδέχτηκε ότι οι σύντροφοί του διόριζαν κοπρίτες για να παίρνουν τις ψήφους τους, όμως όλοι ξέρουμε ότι στο παιγνίδι των προσλήψεων ενεπλάκησαν παράγοντες από όλο το πολιτικό φάσμα. Πολλές φορές μάλιστα (βλέπε Ολυμπιακές υπηρεσίες), με ποσοστώσεις. Μετά από κάθε εκλογική μάχη οι χαμένοι έμπαιναν στο ψυγείο, οι νικητές έκαναν νέους διορισμούς και όλοι βολεύονταν. Δείτε τι έχει συμβεί στους περισσότερους δήμους – αριστερούς και δεξιούς- τι ελλείμματα έχουν, τι εταιρίες σφραγίδες συντηρούν και πόσα κομματικά στελέχη απασχολούν.

Αγροτικές ενισχύσεις
Ότι η Ευρώπη έχει πληρώσει πολλές φορές την αναδιάρθρωση των ελληνικών καλλιεργειών είναι σε όλους γνωστό. Αντί να αποκτήσουμε όμως μια σύγχρονη γεωργία μετά από 30 χρόνια συνεχών επιδοτήσεων το μόνο που έχει μείνει είναι οι αντιπροσωπείες πολυτελών αυτοκινήτων στις απομακρυσμένες κωμοπόλεις και οι κιτρινισμένες ταμπέλες των σκυλάδικων. Το «προσεχώς Βουλγάρες» δεν ήταν μόνο στίχος του Πανούση ήταν το εθνικό αγροτικό μας σπορ. Και μετά τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις ερχόντουσαν οι πολιτικοί – καταχειροκροτούμενοι – να δώσουν εθνικές επιδοτήσεις. Πρόσφατα η χώρα μας καταδικάστηκε να πληρώσει πρόστιμα στην Ευρώπη 1.3 δισεκατομμύρια ευρώ γιατί ο Χατζηγάκης (τον θυμάστε;) σε μια προσπάθεια να εξευμενίσει τους πράσινους, γαλάζιους και κόκκινους αγρότες έδωσε «όλα τα λεφτά για όλα τα κιλά».

Υγεία και Παιδεία
Δεν θα πω λεπτομέρειες γιατί όλοι έχουμε τις προσωπικές μας εμπειρίες παραπαιδείας και ιατρικού λαδώματος. Πρόσφατα πάντως σας θυμίζω ότι εντοπίσθηκε ένας γιατρός του ΙΚΑ ο οποίος είχε συνταγογραφήσει ένα σκεύασμα για την ψωρίαση σε 700 ασθενείς! Όχι δεν επρόκειτο για επιδημία στην γειτονιά του απλώς το σκεύασμα έκανε 1.100 ευρώ και τα λεφτά τα μοιράζονταν γιατρός, φαρμακοποιοί και ασθενείς!

Για την παραπαιδεία αρκεί να αναφέρω ότι σύμφωνα με τις συντηρητικότερες εκτιμήσεις οι ελληνικές οικογένειες ξοδεύουν 1 δισεκατομμύριο κάθε χρόνο για συμπληρωματικά μαθήματα πάσης φύσεως.

Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ακόμη. Να σας θυμίσω ποιος συντήρησε τα προνόμια της εκκλησίας, ποιος διεκδίκησε την ασυλία των ποδοσφαιρικών παραγόντων (και εξέθρεψε την μαφία του ποδοσφαίρου), ποιος συμμετείχε στην φοροδιαφυγή, ποιος ενίσχυσε τις συντεχνίες πάσης φύσεως, ποιος εκμεταλλεύτηκε τους μετανάστες, ποιος έσπρωξε στο περιθώριο τις μειονότητες, ποιος συγκάλυψε την ανασφάλιστη εργασία (σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς), ποιος κακοποίησε το περιβάλλον, ποιος έχτισε παντού αυθαίρετα, ποιος ανέχτηκε την βραδυκίνητη απονομή της (μη) δικαιοσύνης…

Και πολλοί θα με ρωτήσετε «εσείς τι κάνατε για όλα αυτά». Θα σας πω λοιπόν ότι αρκετοί δημοσιογράφοι αρθρογραφούσαν συχνά για αυτά τα θέματα. Μπορεί στις μέσα σελίδες ή πιο δειλά από ό,τι θα έπρεπε, αλλά μιλούσαμε. Η πλειοψηφία όμως δόξαζε δημοσιογράφους και Μέσα που συμμαχούσαν σε όλα αυτά τα οικουμενικά εγκλήματα. Οι «νοικοκυραίοι» ήθελαν ήρωες που τους μοιάζουν, ήρωες που τους χάιδευαν καλύτερα τα αυτιά. Ας πάψουμε λοιπόν να παριστάνουμε τους ανήξερους. Ένα τόσο μεγάλο έγκλημα ήθελε πολλούς συνενόχους.

 http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=4683